Dan moet ik altijd hard werken en daar heb ik geen zin in

Ik probeer veel complimenten te geven. Goede kwalitatieve complimenten. Complimenten die gaan over het proces en niet over het eindresultaat. Hiermee probeer ik de mindset van onze dochter te veranderen. Dat moet. De mindset die ze nu heeft en waarschijnlijk al heel lang heeft is niet goed voor haar. Het is een fixed mindset. Ze scoort op alle facetten de maximale score. Een fixed mindset in het kwadraat dus…

Wat is dat een fixed mindset? Je hebt geen zin in nieuwe dingen, alleen als je zeker weet dat je geen fouten maakt. Je intelligentie staat vast. Als je fouten maakt projecteer je die op jezelf. Je hebt snel last van faalangst. Je hebt geen zin in nieuwe uitdagingen die moeilijk zijn. Je gaat voor makkelijk en veilig. Je herhaalt vaak de dingen die je al kan en geniet over het algemeen niet van complimenten.

Tegenover een fixed mindset staat de growth mindset. Deze mindset is het beste. Dat lees je overal op dit moment. Als je een growth mindset hebt durf je fouten te maken en leer je het meeste. Je gaat met plezier door de leerkuil, spant je graag in voor een beter resultaat. Durft dat resultaat weer ter discussie te stellen en leert op die manier weer verder.

Mijn uitleg is natuurlijk wat kort door de bocht, maar geeft het verschil aardig weer. Deze theorie zet me al enige tijd aan het denken. Hoe zit het nu en vooral hoe zit het bij onze dochter en hoe zit het bij mezelf? Onze dochter is voorlopig niet van plan om naar een growth mindset te gaan, ze weet heel goed dat iedereen om haar heen dat van haar vraagt en zegt dat dat het beste is. Vooralsnog ziet ze het zelf anders. Ze kan het piekfijn uitleggen. “Dat ga ik niet doen mama, dan moet ik altijd hard werken en daar heb ik geen zin in.”

Als ik naar mezelf kijk zie ik op verschillende vlakken een andere mindset. Op zoek gaan naar nieuwe dingen als het gaat om mijn professionele ontwikkeling vind ik heerlijk, maar zodra het gaat over de connectie met mijn fysiek zit ook ik in een behoorlijke fixed mindset. Als het gaat over het doorbreken van dagelijkse gewoontes ben ik hartstikke fixed. Het liefst gaan praktische zaken elke dag hetzelfde. De veranderingen mogen vooral plaatsvinden op het inhoudelijke vlak. Ik geloof dus dat je beide mindsets in je hebt en dat je vooral bij datgene wat je onzeker maakt en dat wat je moeilijk vindt je vaak in een fixed mindset schiet of zit.

Als ik dan met mijn gedachten terug ga naar onze dochter zit zij op sommige vlakken juist in een gigantische growth mindset. Eigen smeersels maken van shampoo en water en bloemetjes vindt ze geweldig. Allerlei zakjes, bakjes verzamelen met de leukste spulletjes vindt ze ook heel leuk. Daar weer dingen van maken ook. Zelf een spellencircuit verzinnen, een speurtocht maken, ideetjes in elkaar frutselen…noem maar op. Als je dan feedback geeft schiet ze vrij makkelijk door naar het volgende idee. Ik zie haar op die momenten genieten en plezier hebben. Moeite ergens voor doen lijkt dan geen probleem.

Eigenlijk weet ik gewoon niet goed wat ik met deze actuele populaire theorie moet die je op dit moment overal ziet en leest in verschillende contexten. Ik heb geen idee hoe ik die fixed mindset te lijf kan gaan. De tips die gegeven worden snap ik, maar zijn nog niet zo effectief. Niet bij mijn dochter en al helemaal niet bij mezelf. We doorzien daarvoor te goed dat het een theorie is. We manipuleren daarvoor te graag. Wat ik wel kan verzinnen is dat we moeten starten bij dat wat wel goed gaat, daar waar het plezier zit. Uitgaan van intrinsieke motivatie en ontdekkingsdrift.

Die bewuste leerkuil is mooi getekend en ik begrijp de bedoeling ervan. Ik vraag me af of veel mensen daar echt komen en of dat dan de oplossing is? Wil je er weer naar toe als je er eenmaal geweest bent? Hoe werkt het in onze breinen? Ik vraag me af of ik er zelf überhaupt al ooit geweest ben…of ik zelf al ooit ergens heel veel moeite voor gedaan heb en daadwerkelijk buiten mijn comfortzones heb gezocht naar echte magie…

Lizette Knuvers Mijland maart 2017

Laten we vuurtjes aanwakkeren

In groep 7 zat ik bij juf Marja in de groep. Een juf met een passie, niet zozeer voor het onderwijs, maar vooral voor tekenen en schilderen. Je zag het aan haar handen. Werkhanden, geen lange nagels, nooit helemaal schoon. Als gevoelig kind merkte ik aan juf Marja dat ze pas echt gelukkig was als we gingen tekenen. De juf was meestal streng en recht toe recht aan, maar als we gingen tekenen veranderde dat. Heerlijk vond ik het, want ook ik bloeide op in de klas als er getekend of geschilderd mocht worden.

Juf Marja mocht in mijn poëziealbum schrijven en toen ik hem terug kreeg werd ik betoverd. Een tekening van het hoofd van een meisje met een gedicht met calilligrafie-letters geschreven. Hoe het gedicht ging weet ik niet meer, maar die tekening kan ik me nog precies voor de geest halen. De weken erna tekende ik hem namelijk wel honderd keer na. Ik wilde dat ook kunnen. Met potlood en pen door elkaar het mooiste meisje van de hele wereld tekenen.

Van de week vond ik mijn poëziealbum terug.

Vele jaren later kwam ik juf Marja weer tegen. Met mijn ouders gingen we een atelierroute door de stad fietsen. Ik wilde graag naar de kunstacademie. Mijn ouders hielden dat niet tegen, maar vonden het wel goed dat ik een breder beeld kreeg van het beroep. Toen stonden we daar in het huis van mijn juf van vroeger. Vol met olieverfschilderijen en op de zolder een groot atelier. Haar man bleek beeldhouwer te zijn en heel hun huis ademde kunst. Weer werd ik gegrepen.

We raakten in gesprek en de juf vertelde over haar passie. Van haar ouders moest ze echter een “echt” vak leren en ipv naar de kunstacademie gaan deed ze de Pabo. Ze had er geen spijt van, zo was de tijd, ze wenste mij veel succes met mijn keuzes.

Ik ging naar de kunstacademie en genoot vier jaar lang met elke vezel in mijn lijf van deze opleiding. Ik leerde er werken. Letterlijk. Sjouwen, minder denken, veel doen. Heerlijk was het. Ik was een leerling die alles kwam aanwaaien en nu moest ik aan de bak, werken, produceren. Wat heb ik veel geleerd. Het werd gewaardeerd, ik studeerde af met prachtige cijfers.

Helaas koop je daar niets voor, na een jaar ploeteren en zwoegen in het echte leven waarin niets kwam aanwaaien nam ik opnieuw een besluit. Wat juf Marja deed kon ik ook. Er moest geld in het laatje komen en waarom niet met werk dat me leuk leek. Ik startte in het derde jaar van de Pabo, rondde mijn opleiding snel af en werkte daarna 16 jaar lang in het basisonderwijs. In juni 2016 besloot ik dat het tijd was om het roer om te gooien.

Afgelopen vrijdag vertelde ik een schoolteam over mijn juf Marja en wat zij bij mij had losgemaakt. In mijn huidige baan begeleid ik cultuurtrajecten op scholen en probeer ik het belang van goede cultuureducatie in de vezels van onderwijsmensen te krijgen. Mijn twee werelden zijn eindelijk verbonden en daar geniet ik volop van.

Mij heeft dat ene moment in groep 7 veel gebracht. Onze vakdocenten die werken op de scholen voor Cultuur met Kwaliteit noemen dit zo mooi “vuurtjes aanwakkeren”. Van mij mogen er heel veel vuurtjes aangewakkerd worden en wat zou het mooi zijn als het huidige onderwijs ook nog voor wat brandjes kan zorgen.

Lizette Knuvers Mijland februari 2017

En dan is daar het etiket en eigenlijk ben ik er best blij mee

Bloggen doe ik regelmatig…ik doe dat over allerlei onderwijszaken en bijbehorende gedachten die ik erover heb. Mijn eerste blog schreef ik op onderwijswijven.nl en inmiddels heb ik mijn eigen blogsite. Op dit moment vraag ik mensen om hun ploeterverhalen en koestermomenten voor mij op te schrijven. Deze verhalen deel ik met veel liefde en plezier en daarmee vraag ik nogal wat. Ik vraag mensen om hun kwetsbare momenten op te schrijven en te delen. Het is tijd om het goede voorbeeld te geven. Het is tijd voor mijn eigen persoonlijke ploeterverhaal…

Onze prachtige dochter werd zes jaar geleden geboren. Mijn man en ik kwamen terecht op een roze wolk. We genoten samen van elk moment, elke stap die gezet werd. Dat waren er in het eerste levensjaar al super veel. Toen onze dochter zes maanden oud was vertelde mijn man dat ze “papa” gezegd had. Ik geloofde er niets van. Hij had het echter gefilmd en het was echt waar. Een duidelijke “papa”. In die maanden volgden vele woorden, gelukkig ook snel “mama” en met het jaar sprak onze dochter in korte kleine zinnetjes. Het draaien, rollen, kruipen en schuiven lag ook prima op schema. Toen wisten we nog niet dat we nog een flinke lange tijd moesten wachten op de eerste stapjes. Met 19 maanden was het eindelijk zover. Ze zat op een grindpad op de camping te kijken naar andere kinderen. Mijn man zei: “let op”…en ja hoor dochterlief stond op en liep aan…zonder te struikelen, te haperen of te wankelen.

Toen ze twee jaar werd waren op de school waar ik toen werkte de Nationale Voorleesdagen bezig. Ze stonden in het kader van het boekje: Nog 100 nachtjes slapen.Tot mijn grote verbazing zat ze dit verhaal aan tafel zachtjes te vertellen. “Wat ben je aan het doen?” Vroeg ik. “Oh ik zal het boekje wel even aan jou vertellen mama” zei ze. Elke woord vertelde ze letterlijk na. Onze dochter had het hele boekje gememoriseerd tijdens het voorlezen en kon het met de juiste intonatie precies navertellen. Ik schrok…was dat normaal?

In de jaren daarna volgde meer van deze momenten, maar wij maakten ons geen zorgen. Op het Kinderdagverblijf zat ze lekker in haar velletje en ze genoot van de momenten daar. Ze mocht daar lekker schilderen in het atelier en kletsen met juffies. Ze had er twee vriendjes, daar speelden ze fijn mee en soms was ze zelfs wat ondeugend. Totdat haar vriendjes eerder vier jaar werden en naar de basisschool gingen. Een lastige periode volgde, ze had meer moeite bij het afscheid nemen en zei dat ze niet meer wilde gaan. We dachten samen met de leidsters dat ze echt toe was aan school en dat het daar wel snel weer beter zou gaan. We namen afscheid van een fijne vertrouwde periode op het Kinderdagverblijf en samen begonnen we aan een nieuw avontuur. Eindelijk naar de basisschool, eindelijk “leren”.

Ons kind had moeite met de eerste weken op school. Ze huilde wat bij het afscheid en was thuis bewerkelijk. Ze sliep minder goed en vertelde weinig. Ze moet wennen dachten we. Langzaamaan veranderde onze leuke open eigenwijze peuter in een passieve, boze ongelukkige kleuter. Als ze thuiskwam vertelde ze weinig en wist ze niet goed wat ze moest doen. Lekker spelen bleek steeds lastiger. Gelukkig kon ze zich wel goed uiten in allerlei prachtige tekeningen en schilderijen. We hebben samen heel wat uurtjes doorgebracht in mijn eigen schildersatelier.

Een nieuwe periode brak aan. We gingen in gesprek op school en het beeld dat we van thuis schetsten werd niet helemaal herkend. Onze dochter liet niet zo heel veel zien op school. Koos altijd voor de creatieve hoek en de taalhoek en viel verder niet echt op. Gelukkig zag haar juf wel heel goed dat ze niet meer hetzelfde kind was als in het begin. We besloten dat ze wat nader bekeken werd op school. Het vermoeden van hoogbegaafdheid werd daarna voor het eerst uitgesproken. Ze liet dit echter niet zien op school. We besloten na veel overleg, veel twijfels en uiteindelijk met het steunpunt hoogbegaafdheid erbij, om haar te laten versnellen naar groep 3.

Zes fantastische weken volgden daarna. We hadden weer een vrolijk kind thuis. Ze lachte weer en genoot van alles in de nieuwe klas. Ze leek zich goed staande te houden. Ik durfde bijna te hopen op makkelijkere en betere tijden. Helaas kwamen alle problemen na zes weken weer terug. Veel conflicten met vriendinnen en andere kinderen, heel passief gedrag, woedeaanvallen thuis. Daarnaast ging ze ook veel vaker wiebelen en wiegen op haar stoel. Ze leek dan totaal afwezig te zijn. De nieuwe juf maakte zich zorgen en wij ook.

Inmiddels zijn we weer een klein jaar verder en hebben we samen met de school hulp gezocht via het Onderwijszorgteam. Daar hebben ze het groots aangepakt. Vragenlijsten zijn ingevuld door de school en door ons. Onze dochter heeft last van overmatige prikkelgevoeligheid. Hiervoor heeft ze nu ergotherapie en dat lijkt haar te helpen. Naast het opstarten van de ergotherapie is er verder onderzoek gedaan. Dat hebben we altijd een moeilijke keuze gevonden. Is dat cijfer mbt IQ nu zo belangrijk? Willen we dat etiket en die stempel? Toch wilden we nu echt weten hoe het zit. Een vermoeden is iets anders dan een feit. Een feit voelt anders, maakt je minder onzeker, zorgt ervoor dat je stevig staat. Dat je makkelijker het goede doet.

Onmiddellijk is na het onderzoek vanuit het Onderwijszorgteam de begeleiding opgestart voor ons kind, voor ons en voor de school. Onze dochter hoort bij de 1% van alle leerlingen met een zeer hoog, niet meetbaar IQ. Dat maakt dat ze zich vaak eenzaam, onbegrepen en ongelukkig voelt. Dat maakt dat het soms lastig is met vriendinnetjes, dat maakt dat we vaak conflicten hebben thuis, dat maakt dat het niet vanzelf gaat bij de zwemles, dat maakt dat het lang duurde voordat ze fietste en dat maakt dat ze soms gewoon super moe en leeg is.

We weten nu dat haar weg geen eenvoudige weg zal zijn, maar we weten nu wel waarom dat zo is. Er is de laatste jaren veel meer kennis beschikbaar over hoogbegaafde en begaafde kinderen. Daarnaast geloof ik in passend onderwijs. Ik geloof dat er steeds meer mogelijkheden zullen komen in het reguliere onderwijs om aan te sluiten bij de onderwijsbehoefte van onze kinderen. Indien nodig draag ik zelf mijn steentje bij.

Het is niet het meest makkelijk om het volgende eerlijk te zeggen. Liever ben ik sterk en schrijf ik dat op, maar ik ben moe, moe van alle gebroken nachten met een slecht slapend kind, moe van het me zorgen maken, moe van de gesprekken die we steeds maar weer voeren, moe van de conflicten, moe van de discussies. Gelukkig ben ik ook blij, blij met de hulp die er nu is, blij met de mogelijkheden die er zijn, blij met lieve vrienden en familie die het proberen te begrijpen en bovenal blij met ons kind…onze eigenwijze dappere slimme en vooral hele lieve dochter…

Lizette Knuvers Mijland 18 januari 2017

Een nieuw onderwijspad

Op 1 juni 2016 begon mijn nieuwe onderwijsleven. Van 4 dagen werken terug naar twee dagen. Van de eindverantwoordelijke van een school naar het begeleiden van 40 scholen rondom cultuureducatie in mijn stad Tilburg. Een hele verandering. Ik dacht dat snel te doen, maar onderschatte even wat het betekent om je leven opnieuw in te richten.

Praktisch gezien was het niet echt een probleem, maar emotioneel gezien gebeurde er heel wat met me. Als directeur van een school sta je toch een beetje op een voetstuk. Ik heb gedurende de afgelopen jaren daar af en toe een flinke hekel aan gehad, maar nu merkte ik dat ik het soms ook miste. Geen dagelijkse aandacht meer, geen leuke uitnodigingen voor borrels en netwerkbijeenkomsten, geen mailtjes meer waarin naar mijn mening werd gevraagd. Als klap op de vuurpijl volgde een onmiddellijke uitschrijving uit het schoolleidersregister.

Een nieuw netwerk opbouwen in een nieuwe omgeving en opnieuw mijn sporen verdienen en dat alles in twee dagen per week was echt een ander verhaal.

Langzaamaan begin ik mijn nieuwe werkomgeving te ontdekken en leer ik de mensen kennen. Ik voel dat ik word gewaardeerd en dat is fijn. Thuis ben ik er vaker. Ik heb zowaar momenten helemaal alleen voor mezelf en daar geniet ik enorm van. Ben op die momenten te vinden in mijn atelier, maar soms ben ik ook gewoon lekker thuis een beetje aan het aanrommelen en nadenken.

In mijn hoofd zit nog altijd een plan om iets echt voor mezelf te beginnen. Weet echter al heel lang niet waarin precies. Een tijdje terug heb ik mijn eigen website www.onderwijskoppen.nl opgezet. Dit allemaal zonder een uitgebreid vooropgezet plan. Ben in de gelukkige omstandigheid dat ik er geen inkomsten uit moet genereren dus is het voorlopig een mooie blogsite geworden. Het delen van leuke, mooie en ontroerende onderwijsverhalen uit de praktijk staan centraal. Ik zou naast het delen van onderwijsverhalen ook graag mensen in mijn atelier willen ontvangen voor een ontspannen schildermoment met een goed onderwijsgesprek. Een concreet idee hoe ik dat plan moet gaan realiseren heb ik nog niet.

In de afgelopen maanden is de site www.onderwijskoppen.nl voorzichtig gestart. Enkele lieve oud-collega’s hebben blogs geschreven en mij gesteund in dit initiatief. Inmiddels heb ik één collega echt aan het bloggen gekregen. Wat een leuke, sterke vrouw met diepgang blijkt zij te zijn en wat kan ze prachtig schrijven. Het geeft mij een geweldig gevoel dat ik haar gestimuleerd heb iets uit zichzelf te halen wat ook zo de moeite waard is voor anderen om te lezen.

Mijn pad voor de komende tijd is nog niet helemaal duidelijk, maar inmiddels houd ik mij vast aan het idee dat ik nog steeds mensen om mij heen een goed gevoel over zichzelf kan geven. Misschien is dat besef wel mijn eigen mooiste en belangrijkste onderwijsmoment.

Lieve Karin Winters,
Bedankt dat jij mij in de gelegenheid heb gesteld om de onderwijsmomenten van 2016 te delen op Onderwijskoppen. Ik heb me de afgelopen week suf getwitterd en heb vele malen ingelogd op mijn dashboard om alles goed te laten verlopen. Bewondering voor de wijze waarop jij dit initiatief eerder hebt opgezet. Het heeft mij veel leuke nieuwe contacten opgeleverd en ik hoop dat meer mensen in de toekomst willen bloggen op www.onderwijskoppen.nl

Lizette Knuvers Mijland,

projectleider Cultuur met Kwaliteit in Tilburg. Eigenaar www.onderwijskoppen.nl

Twittert op persoonlijke titel als @lmijland

Wat een mooie kinderen, die van juf Kiet

Twee uur lang kijken naar De kinderen van juf Kiet. Dat deed wat met mij. Aan de keukentafel zit ik nog even na te denken over wat precies.

De film bracht me vanavond terug naar mijn allereerste jaren als juf. Kleuterjuf in Tilburg Noord. Werken met niet aanspreekbare kinderen uit alle uithoeken van de wereld. De film was een feest van herkenning. Soms met schaamte en soms met trots. Je ziet zo mooi de beleving van de kinderen tijdens de schooldagen in de klas van juf Kiet en ik dacht meerdere malen: Oh help dat deed ik ook zo. Op andere momenten dacht ik weer, dat deed ik anders.

Ik miste vanavond wat warmte en humor bij juf Kiet, kreeg ook weer eens stekende nekharen bij het beloningssysteem dat om de hoek kwam kijken. Ik voelde daarnaast ook de liefde voor het vak bij juf Kiet, haar betrokkenheid en enorme inzet voor haar klas.

Nu ik zo aan mijn keukentafel zit leven er veel vragen bij mij. Hoe is het contact met de ouders van de kinderen van juf Kiet? Hoe bespreekt juf Kiet de kinderen met het zorgteam? Verwijst juf Kiet kinderen door naar een psycholoog of een andere deskundige? Wie begeleidt juf Kiet en helpt haar met haar vraagstukken? We hebben geen idee.

Wat we gezien hebben is een prachtig portret van de kinderen uit deze klas. Kinderen met humor. Kinderen met een bijzonder verhaal. Kinderen die zijn overgeleverd aan de situatie waarin ze zitten en er elk om hun manier mee omgaan.

Ik heb genoten van ze, heb om ze gelachen en met hen meegevoeld. Soms schrok ik ook van ze. Zag ik hun verdriet. Hulp is nodig, samen met een knuffel, een fijn gesprek, veel geborgenheid en nog meer veiligheid.

Deze kinderen hebben een tafel én stoel gekregen in een klas in een Brabants dorp. Daar kan vast nog veel anders en beter, maar de kinderen zijn er veilig en welkom en hebben een juf die voor ze door het vuur gaat. Laten we hopen dat er naast die tafel en dat stoeltje mét juf ook professionele hulpverlening geregeld wordt.

Lizette Knuvers Mijland, 13 december 2016

img_7240

 

Invloed op waarden?

Tijdens een inspiratieavond gisteren van stichting Tangent ben ik weer eens flink aan het denken gezet. Ellen Emonds sprak over pedagogisch tact. Een mooie ontroerende avond met een persoonlijk verhaal van Ellen. Blij met haar opmerkingen en oneliners. Je doet er toe als leraar en je kunt het verschil maken. Het gaat om de waarden die jij hebt als persoon en hoe je die een rol laat spelen binnen je handelen. Het gaat in een klas veel minder over normen. Gelukkig liet Ellen het woord protocol ook even vallen. Ze vroeg ons om daar vooral niet te snel naar toe te gaan in lastige situaties. Eerst naar je gevoel en inzicht en daarop proberen te handelen. Ik werd er enthousiast van.

img_6661

Ellen maakte tijdens deze avond ook een opmerking over de rol van de schoolleider. Die is belangrijk als het gaat om het creëren van verbintenis binnen een team. Terechte opmerking. Toch heeft deze opmerking mij wel aan het denken gezet. Hoe moeilijk is het om een cultuuromslag te maken? Hoe krijg je leraren uit een omgeving, een structuur, waar de norm lange tijd erg belangrijk was? Hoe krijg je de waarden die je als schoolleider belangrijk vindt doordrenkt in het zijn van je leerkrachten? Wat is dan precies die veiligheid? Volgens mij raken we hier een ingewikkeld vraagstuk.

Gelukkig heb ik zelf op scholen gewerkt waar open gesprek over waarden en normen mogelijk was en plaats vond. Juist op scholen in “moeilijke wijken” word je wellicht wat sneller geconfronteerd met ongewenst gedrag. Leerkrachten hebben vaak hun hart liggen bij deze doelgroep vanuit hun eigen waarden en opvattingen. Toch bleek het gesprek lastig en ingewikkeld te worden als er verschillen zijn in die opvattingen. De verschillen zitten vaak in kleine details, maar zijn wel heel wezenlijk. Juist omdat je waarden zo diep geworteld zitten in je zijn, verander je moeilijk van inzicht en gedrag.

Leerkrachten zijn in situaties met lastig gedrag van kinderen ook snel uit balans. Begrijpelijk, want er gebeurt iets wat ze raakt, wat ze graag anders willen. Op deze momenten schieten mensen dan ook makkelijk in structuur en macht. Iets wat ik als ouder trouwens ook erg herken.

De verantwoordelijkheid voor het creëren van de open cultuur die we voor ogen hebben kan wat mij betreft dan ook nooit alleen bij de schoolleider liggen. Dit is juist een onderwerp wat samen opgepakt moet worden en waarbij iedereen zich kwetsbaar zal moeten opstellen, ook leerkrachten. De schoolleider doet er zeker toe, maar ik zou de verantwoordelijkheid voor dit lastige vraagstuk nooit bij één persoon durven en willen leggen.

Hoeveel talent heb jij?

Eigenlijk heb ik geen idee wat het precies is. Wat is talent? Is het ergens heel goed in zijn? Kun je meerdere talenten hebben? Kun je ook geen talenten hebben? Hoe weet je wat jouw talent is?

Inzoomen op je talent is ook zo’n prachtige uitspraak. Mooi denk ik, maar als je kiest om in te zoomen op je talent moet je er ook heel goed in zijn. Dat voel ik in ieder geval zo. Wat als je niet zo goed blijkt te zijn?

Er zijn op dit moment allerlei talentenjachten voor hele jonge kinderen. Deze kinderen hebben nu al ingezoomd op één talent en zijn inderdaad ergens heel goed in. Wij zetten deze jonge talenten naast elkaar en beoordelen ze alsof het volwassenen zijn. Wat doen deze beoordelingen met die kinderen? Een goede beoordeling maakt dat ze nog meer gaan inzoomen? Een slechte beoordeling haalt hun plezier weg? Ik vraag het me steeds zo af.

Onze dochter is best goed in schilderen. Niet zo raar want ik beschik over een prachtig atelier. Op vierjarige leeftijd maakte ze een prachtig werk. Helemaal zelf zonder hulp. Ik vond het geweldig. Daarna probeerde ik haar steeds weer zover te krijgen. Nam haar mee het atelier in. Probeerde haar te enthousiasmeren, te stimuleren en weet ik wat nog meer. Dat werkte dus niet.

Er gebeurde niet meer wat er die ene keer gebeurde.

Ik heb het gelaten. Wekenlang kwam ze er niet. Zondag vroeg ze in één keer of ze weer eens mocht schilderen. Samen het atelier in. Dochter regelde alles zelf en was heerlijk aan het werk. Wat heb ik genoten. Zelf niets gedaan gewoon van een afstandje het schouwspel bekeken.

Eigenlijk hoop ik dat kinderen helemaal nog niet gaan inzoomen. Dat ze juist allerlei verschillende dingen gaan en mogen ontdekken. Dat de school kinderen juist dat gaat bieden wat ze thuis niet meemaken of zien. Dat kinderen leren hoe het is als iets niet goed lukt en om leren gaan met taken die minder leuk zijn, maar toch gewoon moeten. Ik hoop dat kinderen zich daarnaast thuis af en toe ook lekker mogen vervelen, gewoon met niets iets moeten doen en lekker mogen rommelen.

Kinderen van nu hebben het druk. Van de buitenschoolse opvang naar de zwemles, van de muziekles naar de dansles. Ook de weekenden zitten vol met leuke bezoekjes en festiviteiten.

De meest fijne dagen voor mij zijn die dagen waarop niets gepland is en waarop alles kan. Als iemand vraagt wat ik dan op die dag gedaan heb zeg ik altijd lekker aangerommeld in huis. Eigenlijk ook geen idee wat dat is, maar ik vind het heerlijk!image

De maakbaarheid van een schoolleider

Ik heb idealen. Met die gedachte begon ik ruim 3 jaar geleden met mijn eerste baan als schoolleider. Ik was 5 jaar adjunct directeur geweest op een grote school en had er onwijs veel zin in. Juist leerlingen uit achterstandssituaties verdienen het beste onderwijs dat er is. Werk aan de winkel. Mijn voorganger had op deze plek de afgelopen 5 jaar stevig ingezet op een doorgaande herkenbare lijn binnen de school. Er was prachtig nieuw meubilair en een duidelijke leerlijn met 3 werkaanpakken te zien. Mijn focus lag de eerste twee jaar op verbinden. Verbinden met de ouders van de school, met de wijk, met het team. Mijn school positief wegzetten en mensen laten groeien en bloeien. We werden een Vreedzame school en we leerden beter te kijken naar onderwijsbehoeften van de leerlingen. We gingen de kwaliteiten en betrokkenheid van onze ouders ook beter zien. Na ruim drie jaar kan ik concluderen dat er veel gebeurd is en daar ben ik trots op. Mocht me dit jaar op basis van al dat werk zelfs registreren als registerdirecteur. Waar ik de laatste tijd veel over ben gaan nadenken is de veranderingsgezindheid van een school, mijn school, de mensen, van het onderwijs. We gaan zo hard als de laatste schakel gaat? Ik wilde dat steeds niet zien en wil het eigenlijk ook nog steeds niet geloven. Ik ben een innovator, voor mij kan het altijd anders. Het is steeds lastiger om me te verplaatsen in leraren die het anders voelen en zien. Ik geloof niet meer in de 4 jarige plannen in deze veranderlijke wereld. Onze kinderen verdienen een omgeving die hen stimuleert en uitdaagt. Een omgeving die aansluit bij de wereld daarbuiten. Een omgeving die durft te laveren en wil meebewegen. Een omgeving die fouten durft te maken en bereid is om steeds weer op zoek te gaan. Graag vanuit opbrengsten in hoofd hart én handen. Technologie en maatschappelijke ontwikkelingen gaan maar door. Veranderen is geen kunstje. Mensen zijn niet maakbaar. Mensen moeten de noodzaak om te veranderen voelen. Het is mij deels gelukt om dat te bewerkstelligen en dat is voldoende. Voor mij is het nu tijd voor andere keuzes. Persoonlijk plezier en geluk gaan meer centraal staan. Ik ga meer gelijkgestemden opzoeken en samen met deze mensen werken aan mijn cirkel van invloed. Een prachtige nieuwe uitdaging als projectleider cultuur met kwaliteit staat voor de deur. Ik mag onderwijs verbinden met mijn andere passie kunst en cultuur. Daarnaast ga ik de belangrijkste wereld die thuis heet weer bewuster meemaken en meer genieten van al het moois dat onze dochter ons geeft. Krijg daarnaast ook meer tijd om zelf te tekenen, te schilderen en te fotograferen en dat maakt me blij. De weg op mijn school is vrijgemaakt voor de opvolger en ik wens hem of haar heel veel plezier en geluk in een prachtige onderwijswereld die ook voor een heel klein stukje van mij is geworden.

Tessa Otten publiceert op het kind.org

Link

“Tessa Otten, student van de Fontys Pabo in Tilburg heeft nu haar eigen auteursprofiel, haar verhalen worden gepubliceerd op hetkind.org. Voortaan staat haar naam in de lijst van schrijvers, waaronder onderwijshelden als Luc Stevens, Kees van Overveld en Ivo Mijland. Als je haar tegenkomt mag je haar best even knijpen.”

Je kunt Tessa tegenkomen op de leukste stadsschool van Tilburg. Basisschool De Cocon. De school waar ik schoolleider was. Natuurlijk ben ook ik enorm trots op haar. Geniet van een nieuwe blog op hetkind.org