Waarom loslaten niet lukt

In de afgelopen jaren heb ik geschreven. Over hoe het is om ouder te zijn van een uitzonderlijk begaafd kind. Over hoe het is om ouder te zijn in situaties die je zorgen geven. Zorgen, oneindig veel zorgen. 

Dat ik me zorgen maak zegt iets over mij. Hoewel ik graag wil dat het glas half vol is, is het soms half leeg. Als mijn wereld complexer wordt zijn mijn glazen vaker leeg dan vol. Een les die ik geleerd heb door de jaren heen. Je kunt hier allerlei stempels voor verzinnen, maar dat doe ik liever niet. Toen ik moeder werd, kwam er een spiegel mee…een hele grote. Dat is een ding wat zeker is. 

De afgelopen weken bleven we thuis. Onze complexe wereld werd ogenschijnlijk heel klein. Weken waren we op elkaar aangewezen. Mijn gezin, samen met zijn drietjes. De eerste weken waren een ramp. Mijn kind weigerde iets te doen aan het schoolwerk en verzon vanalles om eronderuit te komen. Ze gooide zichzelf uit online meetings en sloot zich op in haar kamer. Daarnaast stelde ze honderden vragen over het virus en alles wat er in de wereld gebeurde. Vooral aan mijn man. De vragen gingen over feitelijkheden en de wetenschap erachter. Niet over de vervelende gevolgen en de teleurstellingen die er waren. 

De controle die ik heb in de normale complexe wereld kreeg ik niet meer voor elkaar in deze nieuwe kleine wereld. Man en vooral kind lieten zich niet leiden door al mijn structuren en behoeftes aan vastigheid. Er moest iets gebeuren met mij. Terwijl mijn wereld minder complex leek, was mijn glas echt half leeg. Voelde me ontredderd, alleen met mijn zorgen ook. Ik moest loslaten. Hoorde het overal om mij heen, maar hoe dan? Zag mijn partner dat veel beter doen. We hadden het er veel over. Samen. 

De meivakantie die dit jaar vooral in april viel zorgde ervoor dat ik het iets beter kon. Autonomie geven en vooral het mijne zelf pakken hielp. Toch blijft het loslaten van mijn kwetsbare kind moeilijk omdat ze zelf eigenlijk nog te jong is om haar eigen keuzes te maken. Ze wil dat wel, maar maakt nog lang niet altijd de juiste afweging en ik ben daar verantwoordelijk voor. Eigen verantwoordelijk is prima, maar niet voor alles als je negen bent. 

Loslaten lukte ook niet omdat ik zag dat mijn kind in isolement raakte. De keuze om haar elders onderwijs te laten volgen zorgde ervoor dat het spelen met leeftijdsgenoten in de Coronatijd ingewikkeld was. Haar vriendjes en vriendinnetjes wonen verspreid door deze regio. Iets afspreken vond ik moeilijk en vroeg ook nog eens om planning. Tussen thuiswerken, thuisonderwijs en mantelzorg in had ik er ook geen ruimte voor. Mijn kind eigenlijk ook niet. 

Loslaten kon ik het niet, sluimeren deed het. Het gevoel dat je faalt, dat jij je kind niet de jeugd geeft die jezelf hebt gehad. 

Deze periode heeft enorm aangezet tot reflectie. Gezinnen werden keihard teruggeworpen op hun eigen systeem. Dus wij ook. Wat heel overzichtelijk leek, thuisblijven, bleek complexer dan gedacht. Werelden gingen door elkaar lopen. Thuis was niet meer alleen maar thuis, maar ook school en werk. Daarnaast volgden ook wij het nieuws, de cijfers, de berichtgevingen op de voet. Het was veel, veel voor iedereen. 

Ik heb in deze periode veel nagedacht over onderwijs, passend onderwijs met name. Over zorgkinderen over kwetsbare kinderen. It takes a village to raise a child. Ik geloof daarin, maar dan wel graag nabij het gezin. Heel nabij. 

Als ik het allemaal over kon doen zou ik het anders doen. Dat denk ik vaak, maar ik zou niet weten hoe. 

Het onderwijs aan begaafde kinderen laat nog te wensen over als het gaat om nabijheid. En ja er gebeuren ook heel veel mooie dingen, maar op orde is het niet. Ik wil graag bijdragen aan verbetering, maar vind dat ook lastig omdat het me raakt. Ik ben er te persoonlijk bij betrokken en zie dagelijks de gevolgen ervan. Ik merk dat onderwijspartners die ik vaak tref dat lastig vinden. Soms denk ik dat ze daardoor juist iets laten liggen. Educatief partnerschap is zo nodig. 

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes, maar het vrolijke kind wat we hadden heeft door de jaren heen beschadigingen opgelopen. Er zijn teveel wisselingen geweest en we hebben haar teveel gevraagd. De afgelopen periode heeft daarbij natuurlijk niet echt geholpen. Ik mis het gesprek. Het gesprek over het welzijn en welbevinden van onze kinderen. Is een onderwijssysteem van 5 volle dagen onderwijs op school wel de oplossing? Is het elke dag met de auto rijden naar dé passende plek wel een goed idee? 

Uren heeft mijn kind de afgelopen weken alleen doorgebracht. Mijn kleine creatieve, expressieve, grappige kind. We zien haar af en toe terug omdat ze ouder wordt en zichzelf beter leert kennen, omdat de leerkrachten haar bereiken, omdat ze beter kan vertellen wat er in haar omgaat. Omdat ze een vriendinnetje heeft met wie ze uren kan videobellen en plezier maken. 

Er gebeurt veel in dat koppie, veel wat ik herken, maar ook veel waar ik totaal geen grip op heb of zal krijgen. Daarin kan ik niet loslaten… nog niet…

Lizette Knuvers Mijland


Een presentatie over COVID-19

De afgelopen dagen merkte ik dat er heel veel misinformatie over COVID-19 voorbijkomt op social media. Ook bij mijn zoon van 12 jaar, die in de brugklas zit, komt er veel onzin voorbij in de klassenapp. Al die onduidelijke en tegenstrijdige berichten leveren veel onzekerheid en vragen op bij hem.

Ook onze leerlingen (en ouders) worden dagelijks veelvuldig met veel onzin over COVID-19 geconfronteerd. Daarom leek het me zinvol om een PowerPoint te maken over het virus, om in de klas het onderwerp bespreekbaar te maken. De presentatie bevat beknopte vertalingen van de informatie van de websites van het RIVM en WHO (omdat die wel duidelijk, maar niet kort en ook niet in voor iedereen begrijpelijke taal geschreven zijn).

In de klassen wil ik eerst peilen hoe en wat er leeft, en dan met behulp van de presentatie vragen te beantwoorden en leerlingen de weg te wijzen naar betrouwbare, wetenschappelijke bronnen.

De presentatie wil ik graag ook voor anderen beschikbaar maken, om het gesprek in de klas erover te vergemakkelijken.

Disclaimer: op 1 maart was deze presentatie actueel. Hoe lang dat blijft???

Biologiedocent Mireille Broeders, werkzaam op het Odulphuslyceum te Tilburg

Staking donderdag 30 januari 2020

Afgelopen zondag werd ik door LIA (Leraren in Actie) gevraagd om hier op het podium iets te zeggen. Dat is best spannend kan ik jullie vertellen. Maar het is ook belangrijk dat leraren gehoord worden. Gehoord door de politiek, door de besturen die ogenschijnlijk achter leraren staan maar niet doorbetalen, door ouders en door de maatschappij. Er wordt namelijk al jaren naar ons geluisterd, maar men wil ons niet horen.

Mijn verhaal
In 2012 stond ik nog voor de klas, als groepsleerkracht. Ik werkte parttime in een kleutergroep. De grootste onderwijsstaking tot dan toe is toen volledig langs mij heen gegaan. 50.000 leraren stonden in de Amsterdam Arena om te protesteren tegen de bezuiniging die passend onderwijs heet. En terecht. Alleen was ik niet op de hoogte. Rond die tijd begon ook voor mij de werkdruk steeds hoger te worden. Voor mij is deze werkdruk ontstaan en begonnen met het invoeren van de Normjaartaak rond 2006. In deze jaartaak werd vastgelegd wat je moest doen naast je lestaak. De spontaniteit van iets organiseren verdween opeens als sneeuw voor de zon. Voorheen was niemand te beroerd even mee te helpen met bijvoorbeeld het versieren van de school voor het kerstfeest. Nu werd er opeens geroepen dat het niet in hun jaartaak stond.

Lees verder

BETT: een kans die ik wel moest grijpen!

Soms komen er kansen voorbij en die moet je gewoon grijpen. Om geen spijt te krijgen, om uit de (werk-)waan van de dag te stappen, om jezelf te ontwikkelen en in dit geval beslist ook om er eens even een paar dagen tussenuit te zijn!

Sinds ik een aantal jaar geleden voor het eerst van de BETTshow hoorde wist ik: daar wil ik ooit ook nog eens naartoe. De BETT is een gigantische beurs die jaarlijks gehouden wordt in de Excel in Londen. BETT staat voor British Education Training and Technology Show en is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal evenement: 34.000 bezoekers uit meer dan 146 landen laten zich informeren en inspireren over technologie in het onderwijs.

Lees verder

Het werd een feest dat drie dagen lang heeft geduurd

Een jaar geleden schreef ik een stukje over mijn mooie onderwijsmomenten in Indonesië.

En nu precies een jaar later schrijf ik u graag weer een nieuw mooi onderwijsmijlpaal vanuit Indonesië.

Het is 17 december 2019 als ik opnieuw afreis naar Java om de opening van ons schoolgebouw te vieren omdat we tot nu toe les gaven onder afdakjes die na een jaar gebruik op instorten stonden.

Vol verwachting land ik op het vliegveld in Yogjakarta in de hoop veel leuke activiteiten te mogen organiseren voor de kindjes van onze kleuterschool. Het liep even anders. De man van Rivi, onze juf, kreeg op de dag van mijn aankomst een vreselijk ongeluk op de bouw van onze school. Hij kreeg een cirkelzaak in zijn gezicht en was niet verzekerd. De eerste week werd een week van regelen en hopen dat hij geopereerd zou kunnen worden. Dit is uiteindelijk gelukt maar wat een verschil met de gezondheidszorg in Nederland en Indonesië…

Lees verder

Mijn wijsmoment 2019

Ik verveelde mij. Ik verveelde mij gigantisch op mijn werk. En dat terwijl ik toch een hele bijzondere, uitdagende en spannende baan had. Ja…had. Ik was namelijk 23 jaar en 1 maand onderwijsconsulent voor Woonwagen- , Roma- , en Sintikinderen 0-12 jaar in Groningen. Woonwagenkinderen, Romakinderen, Sintikinderen….in Nederland, zijn die er dan nog, ik hoor je het bijna denken. Ja, die bestaan en ja daar werkte ik de afgelopen 27 jaar mee samen. Eerst als leerkracht op de woonwagencentrumschool De Tazelaar, later als WRS- onderwijsconsulent. Ik heb de meest mooie, ontroerende, spannende, enge en onverwachte dingen meegemaakt.  Ik zou er een boek over kunnen schrijven. 

Ik beschrijf nu echter mijn (Onder) Wijsmoment …..:

Lees verder

In gesprek met ‘mijn Jetje’, op zoek naar flow en ONTWIKKELKRACHT.

Ik probeer mijn werkdagen als adviseur, trainer via mijn adviesbureau ONTWIKKELKRACHT en mijn werk als hogeschooldocent dagelijks af te sluiten met mijn parels van de dag, door rijdend in de auto of zittend op de bank te bedenken wat deze dag me gebracht heeft. Soms deel ik die momenten via de sociale media, soms bewaar ik ze voor mezelf. Ik heb ze nooit geteld maar op deze manier verzamel ik toch minimaal 200 onderwijsmomenten in een jaar. En aangezien kiezen niet mijn sterkste eigenschap is duurde het even voordat ik mijn onderwijsmoment van 2019 definitief op mijn netvlies had.

Lees verder

Is dit nu later?

Vanochtend zongen we met ons popkoor één van onze klassiekers “Is dit nu later”. Elke keer weer word ik geraakt door de tekst. Over de verwachtingen die je als kind hebt: “We geloofden in de toekomst, want de meester had verteld: “jullie kunnen alles worden als je maar je huiswerk kent, maar je moet geduldig wachten tot je later groter bent”

En de verbazing over hoe de wereld anders is dan verwacht als je eenmaal groter bent: “Ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben”.

Met dit in mijn achterhoofd, mijmer ik in de middag over het voorbije jaar. Het moment dat het ineens later is voor onze oudste en hij (en wij!) voor een middelbare schoolkeuze staat. Waar hij een volgende stap zet in nog alles kunnen worden en waarbij ik twijfel of hij echt veel huiswerk heeft gemaakt. En dan de keuze, ook in VO land reuze: dichtbij of juist niet, kleine klassen, 1-of 2 jarige brugklas, sportklas en zo nog meer.

Lees verder

Daar zat het vuur

Mijn mooiste onderwijsmoment van het afgelopen jaar is er één die me lang bij zal blijven. Het eerste deel van dit jaar was ik volop aan het re-integreren. Druk bezig om weer les te kunnen geven. Ik draaide de klas wel maar doordat ik al bijna een jaar ziek was geweest deed ik dit op de automatische piloot. Ik miste mijn oude gedreven ik, die genoot van haar werk. Nooit gedacht dat ik over mijn beroep zou gaan twijfelen. Ook ik begon mezelf vragen te stellen als; is dit beroep nog wel iets voor mij? Waar is dat vuur dat ik heb voor mijn werk, moet ik misschien voor een ander leerjaar gaan of misschien wel voor een andere school? Tot die dag in de winter.

Lees verder

Een briefje in de brievenbus

Een briefje in de brievenbus van de vertrouwens- personen. Mijn collega en ik zijn de enigen die de sleutel hebben van deze brievenbus. En de laatste weken zit er regelmatig post in voor één van ons. Zeker sinds we langs alle groepen zijn gegaan om ons kenbaar te maken.

Beste Nicole, begint het briefje. Ik wil met je praten. Keurig heeft ze haar naam en groep er onder geschreven zodat ik haar meteen op kan zoeken in haar groep. Ze vertelt me dat haar vader de laatste tijd niet zo lekker in zijn vel zit. Ze begrijpt heel goed hoe dat komt en ik ook. Maar ze heeft er ook last van en dat zou ze graag met haar vader willen bespreken. Wat haar tegen houdt is dat ze het niet zo goed durft. Ze wil papa geen vervelend gevoel geven omdat ze weet dat hij er niets aan kan doen. Papa en mama maken daardoor ook veel ruzie. Over hele stomme dingen, zegt ze. Dan hebben ze bijvoorbeeld ruzie over of ze naar de ene supermarkt gaan of de andere. “Eigenlijk ben ik bang dat ze gaan scheiden”.  

Lees verder