Gevonden: enthousiaste directeur

Nog steeds zien wij elkaar. Vijf vrouwen die 15 jaar geleden begonnen aan een managementopleiding in het onderwijs. Ik was bouwcoördinator op mijn school en had heel veel zin om de verdieping ten aanzien van management in te gaan. Mijn bestuurder zag dat idee gelukkig ook zitten. Na een succesvol assessment startte ik met veel zin en enthousiasme aan deze opleiding voor toekomstig potentieel.

De slogan van de introductie bijeenkomst was No guts No glorie en dus verlegde ik mijn eerste grens en stapte in de wereld van het onderwijsmanagement. Heel kort daarna vertaalde ik deze zin ook naar mijn privéleven en ontmoette ik mijn lief. Een roerige tijd waarin ik van een rustig onafhankelijk bestaan in een wel hele snelle achtbaan stapte.

Lees verder

Ik heb meer kinderen gehoord

Mijn #samenopafstand momenten waren heel divers: ik belde met leerlingen om hen te begeleiden in het ontvangen van online onderwijs, ik had via Teams contact met collega’s om hen te helpen met het tot stand brengen van verbinding met hun leerlingen zodat ze online onderwijs konden geven. Via Zoom heb ik verschillende webinars gehost voor OnderwijsArena, deze ‘maandagavond-club’ #onderwijsvrienden voelde heel dichtbij. 

Ik heb ervaren dat je voor #samenopafstand elkaar echt nog niet zo goed hoeft te kennen. Wanneer er tijd is om met elkaar in gesprek te zijn, naar elkaar te luisteren dan lukt het ook om online of op afstand tot verbinding te komen. 

Lees verder

2020 is het jaar waarin ik volwassen werd

2020 is het jaar waarin ik volwassen werd denk ik. 50 was ik al, maar pas in dit jaar gingen mijn ogen, geheel tegen mijn wens, open.

In een Tjipcast[1] sprak professor de Rooy over de ‘stalen ring’ van het middenveld en ineens viel alles op zijn plek. Ik ken het glazen plafond, het Ol’Boys Network, de kruiwagens, het ‘ons kent ons’, de pan spaghetti met mosselen en het spel en de knikkers maar onderliggend, dacht ik, stond als een stevig fundament onder onze democratie het fundament van de meritocratie.

Lees verder

En dit was het dan, het moment.

Het eerste echte afscheid van zeven groep 8 leerlingen. De eerste leerlingen van een school waar niemand ooit van had gehoord en die als openbare school in september 2017 van start mocht gaan in een nieuwbouwwijk. De school woont in, tot de nieuwbouw in 2022, bij een reeds 20 jaar oude andere school. 

Door een haag van leerlingen lopen de groep 8 leerlingen naar buiten, voor de laatste keer. Ik heb tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. We bedanken elkaar, wensen elkaar succes en natuurlijk veel plezier op het VO.

Lees verder

Even Teamse(deel 2)

Deel één heb ik op mijn eigen website geschreven en nu, 11-7-2020 dag 3 van mijn vakantie, klim ik weer in mijn toetsenbord na een oproep van Onderwijskoppen.

Holy moly wat een periode was dit zeg, bizar dit ook mee te maken.

Maar waar staan wij nu, en welke kant gaan wij op. Deze periode heeft mij persoonlijk duidelijk gemaakt hoe lastig afstand onderwijs voor docenten kan zijn. In tranen heb ik collega’s aan mijn bureau gehad en vanaf 17 maart 2020 was ik ineens mede docent van alle klassen Teams.

Lees verder

Waarom loslaten niet lukt

In de afgelopen jaren heb ik geschreven. Over hoe het is om ouder te zijn van een uitzonderlijk begaafd kind. Over hoe het is om ouder te zijn in situaties die je zorgen geven. Zorgen, oneindig veel zorgen. 

Dat ik me zorgen maak zegt iets over mij. Hoewel ik graag wil dat het glas half vol is, is het soms half leeg. Als mijn wereld complexer wordt zijn mijn glazen vaker leeg dan vol. Een les die ik geleerd heb door de jaren heen. Je kunt hier allerlei stempels voor verzinnen, maar dat doe ik liever niet. Toen ik moeder werd, kwam er een spiegel mee…een hele grote. Dat is een ding wat zeker is. 

De afgelopen weken bleven we thuis. Onze complexe wereld werd ogenschijnlijk heel klein. Weken waren we op elkaar aangewezen. Mijn gezin, samen met zijn drietjes. De eerste weken waren een ramp. Mijn kind weigerde iets te doen aan het schoolwerk en verzon vanalles om eronderuit te komen. Ze gooide zichzelf uit online meetings en sloot zich op in haar kamer. Daarnaast stelde ze honderden vragen over het virus en alles wat er in de wereld gebeurde. Vooral aan mijn man. De vragen gingen over feitelijkheden en de wetenschap erachter. Niet over de vervelende gevolgen en de teleurstellingen die er waren. 

De controle die ik heb in de normale complexe wereld kreeg ik niet meer voor elkaar in deze nieuwe kleine wereld. Man en vooral kind lieten zich niet leiden door al mijn structuren en behoeftes aan vastigheid. Er moest iets gebeuren met mij. Terwijl mijn wereld minder complex leek, was mijn glas echt half leeg. Voelde me ontredderd, alleen met mijn zorgen ook. Ik moest loslaten. Hoorde het overal om mij heen, maar hoe dan? Zag mijn partner dat veel beter doen. We hadden het er veel over. Samen. 

De meivakantie die dit jaar vooral in april viel zorgde ervoor dat ik het iets beter kon. Autonomie geven en vooral het mijne zelf pakken hielp. Toch blijft het loslaten van mijn kwetsbare kind moeilijk omdat ze zelf eigenlijk nog te jong is om haar eigen keuzes te maken. Ze wil dat wel, maar maakt nog lang niet altijd de juiste afweging en ik ben daar verantwoordelijk voor. Eigen verantwoordelijk is prima, maar niet voor alles als je negen bent. 

Loslaten lukte ook niet omdat ik zag dat mijn kind in isolement raakte. De keuze om haar elders onderwijs te laten volgen zorgde ervoor dat het spelen met leeftijdsgenoten in de Coronatijd ingewikkeld was. Haar vriendjes en vriendinnetjes wonen verspreid door deze regio. Iets afspreken vond ik moeilijk en vroeg ook nog eens om planning. Tussen thuiswerken, thuisonderwijs en mantelzorg in had ik er ook geen ruimte voor. Mijn kind eigenlijk ook niet. 

Loslaten kon ik het niet, sluimeren deed het. Het gevoel dat je faalt, dat jij je kind niet de jeugd geeft die jezelf hebt gehad. 

Deze periode heeft enorm aangezet tot reflectie. Gezinnen werden keihard teruggeworpen op hun eigen systeem. Dus wij ook. Wat heel overzichtelijk leek, thuisblijven, bleek complexer dan gedacht. Werelden gingen door elkaar lopen. Thuis was niet meer alleen maar thuis, maar ook school en werk. Daarnaast volgden ook wij het nieuws, de cijfers, de berichtgevingen op de voet. Het was veel, veel voor iedereen. 

Ik heb in deze periode veel nagedacht over onderwijs, passend onderwijs met name. Over zorgkinderen over kwetsbare kinderen. It takes a village to raise a child. Ik geloof daarin, maar dan wel graag nabij het gezin. Heel nabij. 

Als ik het allemaal over kon doen zou ik het anders doen. Dat denk ik vaak, maar ik zou niet weten hoe. 

Het onderwijs aan begaafde kinderen laat nog te wensen over als het gaat om nabijheid. En ja er gebeuren ook heel veel mooie dingen, maar op orde is het niet. Ik wil graag bijdragen aan verbetering, maar vind dat ook lastig omdat het me raakt. Ik ben er te persoonlijk bij betrokken en zie dagelijks de gevolgen ervan. Ik merk dat onderwijspartners die ik vaak tref dat lastig vinden. Soms denk ik dat ze daardoor juist iets laten liggen. Educatief partnerschap is zo nodig. 

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes, maar het vrolijke kind wat we hadden heeft door de jaren heen beschadigingen opgelopen. Er zijn teveel wisselingen geweest en we hebben haar teveel gevraagd. De afgelopen periode heeft daarbij natuurlijk niet echt geholpen. Ik mis het gesprek. Het gesprek over het welzijn en welbevinden van onze kinderen. Is een onderwijssysteem van 5 volle dagen onderwijs op school wel de oplossing? Is het elke dag met de auto rijden naar dé passende plek wel een goed idee? 

Uren heeft mijn kind de afgelopen weken alleen doorgebracht. Mijn kleine creatieve, expressieve, grappige kind. We zien haar af en toe terug omdat ze ouder wordt en zichzelf beter leert kennen, omdat de leerkrachten haar bereiken, omdat ze beter kan vertellen wat er in haar omgaat. Omdat ze een vriendinnetje heeft met wie ze uren kan videobellen en plezier maken. 

Er gebeurt veel in dat koppie, veel wat ik herken, maar ook veel waar ik totaal geen grip op heb of zal krijgen. Daarin kan ik niet loslaten… nog niet…

Lizette Knuvers Mijland


Een presentatie over COVID-19

De afgelopen dagen merkte ik dat er heel veel misinformatie over COVID-19 voorbijkomt op social media. Ook bij mijn zoon van 12 jaar, die in de brugklas zit, komt er veel onzin voorbij in de klassenapp. Al die onduidelijke en tegenstrijdige berichten leveren veel onzekerheid en vragen op bij hem.

Ook onze leerlingen (en ouders) worden dagelijks veelvuldig met veel onzin over COVID-19 geconfronteerd. Daarom leek het me zinvol om een PowerPoint te maken over het virus, om in de klas het onderwerp bespreekbaar te maken. De presentatie bevat beknopte vertalingen van de informatie van de websites van het RIVM en WHO (omdat die wel duidelijk, maar niet kort en ook niet in voor iedereen begrijpelijke taal geschreven zijn).

In de klassen wil ik eerst peilen hoe en wat er leeft, en dan met behulp van de presentatie vragen te beantwoorden en leerlingen de weg te wijzen naar betrouwbare, wetenschappelijke bronnen.

De presentatie wil ik graag ook voor anderen beschikbaar maken, om het gesprek in de klas erover te vergemakkelijken.

Disclaimer: op 1 maart was deze presentatie actueel. Hoe lang dat blijft???

Biologiedocent Mireille Broeders, werkzaam op het Odulphuslyceum te Tilburg

Staking donderdag 30 januari 2020

Afgelopen zondag werd ik door LIA (Leraren in Actie) gevraagd om hier op het podium iets te zeggen. Dat is best spannend kan ik jullie vertellen. Maar het is ook belangrijk dat leraren gehoord worden. Gehoord door de politiek, door de besturen die ogenschijnlijk achter leraren staan maar niet doorbetalen, door ouders en door de maatschappij. Er wordt namelijk al jaren naar ons geluisterd, maar men wil ons niet horen.

Mijn verhaal
In 2012 stond ik nog voor de klas, als groepsleerkracht. Ik werkte parttime in een kleutergroep. De grootste onderwijsstaking tot dan toe is toen volledig langs mij heen gegaan. 50.000 leraren stonden in de Amsterdam Arena om te protesteren tegen de bezuiniging die passend onderwijs heet. En terecht. Alleen was ik niet op de hoogte. Rond die tijd begon ook voor mij de werkdruk steeds hoger te worden. Voor mij is deze werkdruk ontstaan en begonnen met het invoeren van de Normjaartaak rond 2006. In deze jaartaak werd vastgelegd wat je moest doen naast je lestaak. De spontaniteit van iets organiseren verdween opeens als sneeuw voor de zon. Voorheen was niemand te beroerd even mee te helpen met bijvoorbeeld het versieren van de school voor het kerstfeest. Nu werd er opeens geroepen dat het niet in hun jaartaak stond.

Lees verder

BETT: een kans die ik wel moest grijpen!

Soms komen er kansen voorbij en die moet je gewoon grijpen. Om geen spijt te krijgen, om uit de (werk-)waan van de dag te stappen, om jezelf te ontwikkelen en in dit geval beslist ook om er eens even een paar dagen tussenuit te zijn!

Sinds ik een aantal jaar geleden voor het eerst van de BETTshow hoorde wist ik: daar wil ik ooit ook nog eens naartoe. De BETT is een gigantische beurs die jaarlijks gehouden wordt in de Excel in Londen. BETT staat voor British Education Training and Technology Show en is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal evenement: 34.000 bezoekers uit meer dan 146 landen laten zich informeren en inspireren over technologie in het onderwijs.

Lees verder