Categorieën
gastblog Geen categorie

Liefdesverklaring over de grens.

Ik ben dit schooljaar begonnen met een enthousiaste, leuke, maar ook bewerkelijke groep. Er zitten een aantal kinderen in die zorgen voor een pittige groepsdynamiek. Eén van die kinderen is Saar. Ik heb haar vorig schooljaar al leren kennen toen ik regelmatig inviel in groep 3. Of nee, ik ken haar eigenlijk al sinds ze bij de kleuters zat. Haar grotere zus Pien zat bij mij in groep 3. Als Saar me toendertijd in de kleutergang zag, riep ze me en zei: “Jij bent de juf van Pien!” Vanaf het begin vond ik Saar een leuk, spontaan kind. 

Categorieën
blog

Gevonden: enthousiaste directeur

Nog steeds zien wij elkaar. Vijf vrouwen die 15 jaar geleden begonnen aan een managementopleiding in het onderwijs. Ik was bouwcoördinator op mijn school en had heel veel zin om de verdieping ten aanzien van management in te gaan. Mijn bestuurder zag dat idee gelukkig ook zitten. Na een succesvol assessment startte ik met veel zin en enthousiasme aan deze opleiding voor toekomstig potentieel.

De slogan van de introductie bijeenkomst was No guts No glorie en dus verlegde ik mijn eerste grens en stapte in de wereld van het onderwijsmanagement. Heel kort daarna vertaalde ik deze zin ook naar mijn privéleven en ontmoette ik mijn lief. Een roerige tijd waarin ik van een rustig onafhankelijk bestaan in een wel hele snelle achtbaan stapte.

Categorieën
blog gastblog Samen op afstand

Stoppen?

In december schreef ik ook al een verhaal voor “onderwijskoppen”. Stoppen of niet stoppen noemde ik het toen. Toen was de conclusie, nee, ik kan het nog niet. Zoveel liefde voor het vak nog, zoveel energie om er steeds weer tegenaan te gaan. De kinderen missen… Een absolute “NEE”.

Categorieën
blog gastblog Samen op afstand

Ik heb meer kinderen gehoord

Mijn #samenopafstand momenten waren heel divers: ik belde met leerlingen om hen te begeleiden in het ontvangen van online onderwijs, ik had via Teams contact met collega’s om hen te helpen met het tot stand brengen van verbinding met hun leerlingen zodat ze online onderwijs konden geven. Via Zoom heb ik verschillende webinars gehost voor OnderwijsArena, deze ‘maandagavond-club’ #onderwijsvrienden voelde heel dichtbij. 

Ik heb ervaren dat je voor #samenopafstand elkaar echt nog niet zo goed hoeft te kennen. Wanneer er tijd is om met elkaar in gesprek te zijn, naar elkaar te luisteren dan lukt het ook om online of op afstand tot verbinding te komen. 

Categorieën
gastblog Samen op afstand

2020 is het jaar waarin ik volwassen werd

2020 is het jaar waarin ik volwassen werd denk ik. 50 was ik al, maar pas in dit jaar gingen mijn ogen, geheel tegen mijn wens, open.

In een Tjipcast[1] sprak professor de Rooy over de ‘stalen ring’ van het middenveld en ineens viel alles op zijn plek. Ik ken het glazen plafond, het Ol’Boys Network, de kruiwagens, het ‘ons kent ons’, de pan spaghetti met mosselen en het spel en de knikkers maar onderliggend, dacht ik, stond als een stevig fundament onder onze democratie het fundament van de meritocratie.

Categorieën
gastblog Samen op afstand

En dit was het dan, het moment.

Het eerste echte afscheid van zeven groep 8 leerlingen. De eerste leerlingen van een school waar niemand ooit van had gehoord en die als openbare school in september 2017 van start mocht gaan in een nieuwbouwwijk. De school woont in, tot de nieuwbouw in 2022, bij een reeds 20 jaar oude andere school. 

Door een haag van leerlingen lopen de groep 8 leerlingen naar buiten, voor de laatste keer. Ik heb tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. We bedanken elkaar, wensen elkaar succes en natuurlijk veel plezier op het VO.

Categorieën
gastblog

BETT: een kans die ik wel moest grijpen!

Soms komen er kansen voorbij en die moet je gewoon grijpen. Om geen spijt te krijgen, om uit de (werk-)waan van de dag te stappen, om jezelf te ontwikkelen en in dit geval beslist ook om er eens even een paar dagen tussenuit te zijn!

Sinds ik een aantal jaar geleden voor het eerst van de BETTshow hoorde wist ik: daar wil ik ooit ook nog eens naartoe. De BETT is een gigantische beurs die jaarlijks gehouden wordt in de Excel in Londen. BETT staat voor British Education Training and Technology Show en is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal evenement: 34.000 bezoekers uit meer dan 146 landen laten zich informeren en inspireren over technologie in het onderwijs.

Categorieën
gastblog passie voor onderwijs

Bijna en alles nieuw

Een paar maanden voor het schooljaar 18/19 wist ik nog niet wat ik zou gaan doen in september. Weer een jaar eerder was ik namelijk op mijn bek gegaan. Letterlijk! En dit op mijn bek gaan bleek het begin van een proces van niet weten wat te doen. Het op mijn bek gaan dat mijn ontslag in januari 2018 inleidde. Even los van alles!

Te vaak diezelfde bek open gedaan. Voor wat ik dacht: passie voor onderwijs. Passie voor de uitdagende ontwikkeling van kinderen die zowel in het regulier onderwijs als in het speciaal basisonderwijs niet hun plek konden vinden. Kinderen en jongeren die worstelden. De analogie met mijn eigen proces is zo gemaakt. Want wat wilde ik graag het (voortgezet) speciaal onderwijs ((V)SO) verbeteren. Versterken. En zo sterk maken dat mijn vakmanschap niet meer nodig zou zijn. Misschien een ‘te’ graag dat mij heeft doen vallen. Misschien een ‘te’ idealistisch statement, dat in de weerbarstige werkelijkheid uiteraard bijna onmogelijk bleek.

Bijna.

Categorieën
gastblog passie voor onderwijs

Mijn passie voor onderwijs

De passie voor onderwijs zit niet in mijn bloed. Althans het is niet genetisch bepaald.  In mijn toch vrij grote grootfamilie heeft werkelijk niemand voor het onderwijs gekozen. Broer, zus, ouders,  ooms, tantes, neven, nichten en zelfs mijn eigen kinderen kiezen niet voor een beroepscarrière in het mooiste vak ter wereld. Heel even maakte mijn hart een sprongetje toen mijn middelste kind de taallessen aan hoogopgeleide vluchtelingen in Amsterdam ging coördineren, maar nu haar studie aan de AUC erop zit, en ze wederom voor een tussenjaar heeft gekozen, lijkt de combinatie onderwijs en mijn gebroed vooralsnog geen combinatie te zijn. 

Categorieën
gastblog passie voor onderwijs

Verbinding om te bruisen

Als kind speelde ik al schooltje met poppen, vriendinnen, een nichtje, een neefje of een buurmeisje. Jongere broers en zussen hadden ik niet, dus ik moest mijn heil ergens anders zoeken. Ik bedacht zelf de opdrachten, het rooster van de dag, hoe er gewerkt moest worden en wanneer ze vrij mochten spelen. Ik was begaan met mijn ‘kinderen’.

Dat is eigenlijk niet meer overgegaan, al wilde ik op de lagere school (die bestond toen nog) dierenarts worden. Later heb ik zelfs gedacht om de verpleging in te gaan. Dat laatste is ook nog steeds een mooie richting. Misschien een roeping, wie zal het zeggen. Maar de roeping, de passie lag meer bij het onderwijs, het basisonderwijs. Dat laatste is ook bewust een keuze. Na de Pedagogische Academie stopte ik na anderhalf jaar met een studie wiskunde. Ik heb dus geproefd aan het voortgezet onderwijs, maar in het basisonderwijs kon ik beter mijn energie kwijt. Creativiteit en een eigen invulling geven aan lessen. Zien hoe jonge kinderen zich ontwikkelen, leergierig zijn, open staan voor alles wat hen wordt aangereikt. Zien hoe ze reageerden op bepaalde lessen. Genieten hoe zij aan je lippen hingen bij het voorlezen.