Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Maar morgen niet

Sidra was 16 toen ze in Nederland kwam in 2014. Uit Syrië. Ze wilde kinderarts worden. Dat wist ik niet, ik kende haar nog niet. Ze ging naar een AZC en naar een Internationale Schakelklas. Binnen een vloek en een zucht sprak ze Nederlands dus al snel mocht ze naar het VMBO bij ons op de VAVO. Het was september 2015. Aylan verdronk op het strand en was wereldnieuws, Sidra zat met frisse blossen en bergen moed voor mijn neus. Ik vond dat we haar aankomst bij ons moesten vieren met taart. Een beter begin van een schooljaar kon ik me niet voorstellen.

Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Hoezo saai?!

Werken in het onderwijs is het mooiste wat er is, want kinderen geven je energie met hun vrolijkheid en kijk op dingen. Zij kunnen nog out-of-the-box denken en verrassen me regelmatig met mooie levenslessen en uitspraken. Het zijn kinderen die je regelmatig een spiegel voorhouden, je aan het lachen maken en ervoor zorgen dat jij een goed voorbeeld voor ze kunt zijn. Ik houd van de humor, alertheid en scherpzinnigheid van hoogbegaafde leerlingen.

Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Het was zo

Soms denk ik wel eens, wat heb ik mijn kinderen toch anders aangepakt dan ik eigenlijk zou hebben moeten doen. Ze waren 4 en 6 toen ik besloot weer te gaan werken in het onderwijs. Ik heb altijd gezegd dat het ook echt tijd was en dat ik een betere moeder werd toen ik weer meer ging doen dan alleen moeder zijn. Maar was dat wel zo?

Ik startte met werken op de school van mijn kinderen. Een nieuwe school in een nieuwbouwwijk. De kinderen gingen graag naar school, denk ik als ik terugdenk aan die tijd. Tegelijkertijd realiseer ik me dat dit eigenlijk nooit een vraag is geweest. School hoorde er ook gewoon bij.

Categorieën
blog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Samen de balans opmaken

In de afgelopen jaren schreef ik veel over mijn eigen ervaringen op het gebied van hoogbegaafdheid met onze dochter. Eigenlijk is haar verhaal ook de aanleiding geweest om Onderwijskoppen op te richten. Ik had behoefte aan verhalen van anderen. Verhalen van anderen zetten dat wat je zelf meemaakt in het perpectief. Je gaat relativeren en herkennen. Het helpt je in het begrijpen en accepteren.

Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Een mooie reis

Ongeveer 1,5 jaar geleden ging de leerkracht van onze groep voor hoogbegaafden weg bij ons op school. Er kwam een vrije plek. Er werd een oproep gedaan wie deze groep kinderen over wilde nemen. Wat had ik hard ja willen roepen, maar wat een onzekerheid kwam daar boven drijven. Als moeder van twee hoogbegaafde kinderen had ik inmiddels al wat informatie verzameld, maar ik voelde mij geen leerkracht voor deze doelgroep kinderen.

Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Het verhaal van een moeder

Zomer 2014, mijn zoon ging voor het eerst naar school. De overdracht was prima. S is een snelle jongen die graag vooruit wil. Hij liep vroeg, is motorisch erg snel en beweeglijk, hij is leergierig en heeft er zin in. S zoog direct alle info die hem werd gegeven op en keek iedere dag weer uit om naar school te mogen gaan. Groep 1 was fijn….

Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Het zijn gewoon kinderen

Hoogbegaafdheid, ik kende het alleen van de oppervlakkige verhalen: multi-talenten die zich graag verdiepen, maar ook weer afhaken zodra het menens wordt. Kinderen die supersnel verbanden leggen, maar het moeilijk vinden om op het schoolplein samen te spelen. Leerlingen die een extra uitdaging nodig hebben en dus één keer per week samen met een speciale juf onderzoek mogen doen. En zorgen, van ouders vooral.

Ik zie ons nog zitten, Lizette van CiST, Aline van Plein 013 en ikzelf vanuit Theaters Tilburg. Voor de ingang van de PABO in het voorjaarszonnetje. Na een korte verkenning lag de vraag op tafel. Of cultuureducatie iets kan betekenen voor de hoogbegaafde leerlingen van Intermezzo en Talent. Intuïtief had ik een antwoord. Deze kinderen lopen vaak sociaal-emotioneel vast, zorg dat ze zich in alle veiligheid kunnen uiten. Geef ze een aanleiding, een verhaal en een mogelijkheid tot creatieve verwerking. Neem ze eens mee naar het theater.

Categorieën
blog gastblog Week van de Hoogbegaafdheid 2021

Hoogbegaafd?

Rond de twintig procent van de volwassenen en kinderen is hoog sensitief, hoog intelligent of hoogbegaafd. Daarvan is naar schatting vier procent hoogbegaafd. Het woord ‘hoog’ roept daarbij negatieve associaties op bij anderen. Wie denkt hij/zij wel dat hij is? Punt is wel dat daardoor twintig procent van de bevolking zich niet begrepen voelt door de andere tachtig procent. Buitenbeentjes….

Als volwassene kun je tegen tal van problemen aanlopen als je hoog sensitiviteit door naasten in je jeugd of in je huidige omgeving niet geaccepteerd, herkend of erkend wordt. Daarom ben ik blij dat we in deze tijd wel aandacht voor deze kinderen hebben. Ik zou willen dat ik een begripvolle omgeving had gehad.

Categorieën
blog

Waarom loslaten niet lukt

In de afgelopen jaren heb ik geschreven. Over hoe het is om ouder te zijn van een uitzonderlijk begaafd kind. Over hoe het is om ouder te zijn in situaties die je zorgen geven. Zorgen, oneindig veel zorgen. 

Dat ik me zorgen maak zegt iets over mij. Hoewel ik graag wil dat het glas half vol is, is het soms half leeg. Als mijn wereld complexer wordt zijn mijn glazen vaker leeg dan vol. Een les die ik geleerd heb door de jaren heen. Je kunt hier allerlei stempels voor verzinnen, maar dat doe ik liever niet. Toen ik moeder werd, kwam er een spiegel mee…een hele grote. Dat is een ding wat zeker is. 

De afgelopen weken bleven we thuis. Onze complexe wereld werd ogenschijnlijk heel klein. Weken waren we op elkaar aangewezen. Mijn gezin, samen met zijn drietjes. De eerste weken waren een ramp. Mijn kind weigerde iets te doen aan het schoolwerk en verzon vanalles om eronderuit te komen. Ze gooide zichzelf uit online meetings en sloot zich op in haar kamer. Daarnaast stelde ze honderden vragen over het virus en alles wat er in de wereld gebeurde. Vooral aan mijn man. De vragen gingen over feitelijkheden en de wetenschap erachter. Niet over de vervelende gevolgen en de teleurstellingen die er waren. 

De controle die ik heb in de normale complexe wereld kreeg ik niet meer voor elkaar in deze nieuwe kleine wereld. Man en vooral kind lieten zich niet leiden door al mijn structuren en behoeftes aan vastigheid. Er moest iets gebeuren met mij. Terwijl mijn wereld minder complex leek, was mijn glas echt half leeg. Voelde me ontredderd, alleen met mijn zorgen ook. Ik moest loslaten. Hoorde het overal om mij heen, maar hoe dan? Zag mijn partner dat veel beter doen. We hadden het er veel over. Samen. 

De meivakantie die dit jaar vooral in april viel zorgde ervoor dat ik het iets beter kon. Autonomie geven en vooral het mijne zelf pakken hielp. Toch blijft het loslaten van mijn kwetsbare kind moeilijk omdat ze zelf eigenlijk nog te jong is om haar eigen keuzes te maken. Ze wil dat wel, maar maakt nog lang niet altijd de juiste afweging en ik ben daar verantwoordelijk voor. Eigen verantwoordelijk is prima, maar niet voor alles als je negen bent. 

Loslaten lukte ook niet omdat ik zag dat mijn kind in isolement raakte. De keuze om haar elders onderwijs te laten volgen zorgde ervoor dat het spelen met leeftijdsgenoten in de Coronatijd ingewikkeld was. Haar vriendjes en vriendinnetjes wonen verspreid door deze regio. Iets afspreken vond ik moeilijk en vroeg ook nog eens om planning. Tussen thuiswerken, thuisonderwijs en mantelzorg in had ik er ook geen ruimte voor. Mijn kind eigenlijk ook niet. 

Loslaten kon ik het niet, sluimeren deed het. Het gevoel dat je faalt, dat jij je kind niet de jeugd geeft die jezelf hebt gehad. 

Deze periode heeft enorm aangezet tot reflectie. Gezinnen werden keihard teruggeworpen op hun eigen systeem. Dus wij ook. Wat heel overzichtelijk leek, thuisblijven, bleek complexer dan gedacht. Werelden gingen door elkaar lopen. Thuis was niet meer alleen maar thuis, maar ook school en werk. Daarnaast volgden ook wij het nieuws, de cijfers, de berichtgevingen op de voet. Het was veel, veel voor iedereen. 

Ik heb in deze periode veel nagedacht over onderwijs, passend onderwijs met name. Over zorgkinderen over kwetsbare kinderen. It takes a village to raise a child. Ik geloof daarin, maar dan wel graag nabij het gezin. Heel nabij. 

Als ik het allemaal over kon doen zou ik het anders doen. Dat denk ik vaak, maar ik zou niet weten hoe. 

Het onderwijs aan begaafde kinderen laat nog te wensen over als het gaat om nabijheid. En ja er gebeuren ook heel veel mooie dingen, maar op orde is het niet. Ik wil graag bijdragen aan verbetering, maar vind dat ook lastig omdat het me raakt. Ik ben er te persoonlijk bij betrokken en zie dagelijks de gevolgen ervan. Ik merk dat onderwijspartners die ik vaak tref dat lastig vinden. Soms denk ik dat ze daardoor juist iets laten liggen. Educatief partnerschap is zo nodig. 

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes, maar het vrolijke kind wat we hadden heeft door de jaren heen beschadigingen opgelopen. Er zijn teveel wisselingen geweest en we hebben haar teveel gevraagd. De afgelopen periode heeft daarbij natuurlijk niet echt geholpen. Ik mis het gesprek. Het gesprek over het welzijn en welbevinden van onze kinderen. Is een onderwijssysteem van 5 volle dagen onderwijs op school wel de oplossing? Is het elke dag met de auto rijden naar dé passende plek wel een goed idee? 

Uren heeft mijn kind de afgelopen weken alleen doorgebracht. Mijn kleine creatieve, expressieve, grappige kind. We zien haar af en toe terug omdat ze ouder wordt en zichzelf beter leert kennen, omdat de leerkrachten haar bereiken, omdat ze beter kan vertellen wat er in haar omgaat. Omdat ze een vriendinnetje heeft met wie ze uren kan videobellen en plezier maken. 

Er gebeurt veel in dat koppie, veel wat ik herken, maar ook veel waar ik totaal geen grip op heb of zal krijgen. Daarin kan ik niet loslaten… nog niet…

Lizette Knuvers Mijland


Categorieën
gastblog passie voor onderwijs

Mijn advies werd daardoor uitgebreider en persoonlijker

Toen ik afstudeerde had ik een lange schoolloopbaan achter de rug, langer dan nodig was.

Na de mavo, naar de havo, want ik wilde juffrouw worden. Wat viel die pabo tegen. Niet de opleiding, die was top. Leuke vakken, veel uitdaging. Niet de kinderen, daar deed ik het voor. Maar wat deed mij dan wel stoppen? Eerlijk? Mijn eigen lange schoolloopbaan met mijn eigen problematiek, het onbegrip dat ik toen nog moest verwerken… Alles kwam tijdens de tijd op de Pabo keihard terug.