Allemaal kansen die nu blijven liggen

Mijn onderwijsmoment van 2017 vond plaats op een maandag. Voor het Talentnetwerk mocht ik een workshop verzorgen in het kader van cultuureducatie en hoogbegaafdheid. Dé twee thema’s die mij hebben beziggehouden in het afgelopen jaar. Cultuureducatie is het hoofdthema binnen mijn huidige baan. Samen met mijn collega’s probeer ik de culturele partners in onze stad te verbinden aan het onderwijs. Een leuke uitdagende opdracht. Hoogbegaafdheid is op dit moment vooral nog een privéthema. In meerdere vorige blogs op Onderwijskoppen heb ik hier over geschreven.

Binnen het aanbod voor hoogbegaafden hebben wetenschap en techniekonderwijs hun plekje gekregen. Cultuureducatie heeft daarbinnen nog geen structurele plek. Ik vond dat als ouder nogal opvallend. Vooral omdat mijn kind daar heel warm voor draait. Bij andere hoogbegaafde kinderen zie ik op dat gebied juist ook veel uitdagingen. Allemaal kansen die nu nog blijven liggen. Binnen het reguliere onderwijs krijgt cultuureducatie steeds vaker een structurele rol. Cultuureducatie als aanjager en verbinder binnen het nieuwe leren.

Lees verder

Ik voelde mij een kluns en was het ook…

Ik voelde mij een kluns en was het ook…

Mijn onderwijsmoment 2017 is het moment waarop ik vond dat ik moest stoppen met lesgeven.
Laat ik beginnen bij het begin.
Nee het was niet vanaf het begin mijn droom om juf te worden.
In groep 1 en 2 wou ik uitvinder worden, zoals Willy Wortel.

In groep 4 veranderde dat naar iets op toneel.
En ach daarna raakte mijn droom /idee wat op de achtergrond.
Door het lot (?) wie zal het zeggen, zat ik ineens op de P.A.
De laatste lichting, d.w.z. als je bleef zitten of niet slaagde dan moest je 2 jaar extra.

Eigenlijk was het vanaf dag 1 duidelijk, ik zat op mijn plek.
De theorie vond ik geweldig, de stages ook.
Al tijdens het begin van mijn studie zei men…’het trekt wel aan’.
Aan het einde van mijn studie zei men dat nog steeds: ‘het trekt binnenkort wel aan’.

Lees verder

Die plek waar de magic happens

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn onderwijsmoment van 2016. Wat lijkt dat allemaal al weer lang geleden! Wat is er in het afgelopen jaar veel gebeurd! Ik heb moeite met het kiezen van 1 echt onderwijsmoment, er is niet echt één situatie die te vangen is.

Ik kies voor dit onderwijsmoment van 2017 voor een locatie, namelijk net buiten mijn comfortzone, je weet wel, die plek waar de magic happens!

Lees verder

Het niet-bestaande moment

Mijn onderwijsmoment van 2017 is een moment dat er niet was, een non-moment dus., maar dat zich wel afspeelde in mijn hoofd.Op 1 januari ging ik met pensioen, tegen mijn zin. De eerste tijd overheerste het vakantiegevoel, niet dat van de korte vakanties, maar dat van de zomervakantie. En het besef drong langzaam door dat er aan die vakantie geen eind ging komen. Ondertussen was thuis het besluit gevallen om te verhuizen en als gepensioneerde had ik alle tijd om de verkennende bezoeken te brengen aan de huizen die we samen uitgezocht hadden. Een bijkomend effect was dat mijn topografische kennis van Nederland vergroot werd, want van bijv. Zwartemeer had ik echt nog nooit gehoord. Een bijzondere plek in Nederland trouwens, dat Zwartemeer.

Uiteindelijk viel de keuze op een huis in Drenthe en de verhuisdatum zou eind juni zijn. De voorbereidingen en wat andere besognes, waaronder de inburgering, vergden veel aandacht.

En toen werd het half augustus. Berichten over aflopende vakanties en beginnende scholen raakten een snaar bij mij. Dit gold allemaal niet meer voor mij! Ik was jaloers op alle collega’s die weer aan de slag gingen met hun leerlingen. Dat wilde ik ook! Ik miste die etters en lieverds, ik miste het werken in de keuken, het geluid van de pannen op de kachel, het gezoef van de messen op de snijplanken. En vooral de interactie met leerlingen op weg naar een doel. Ik besefte dat dat moment niet meer zou komen, een non-moment.

Ik realiseerde me ook hoe belangrijk onderwijs voor mij is geweest en eigenlijk nog is. Maar ik moet accepteren dat de realiteit is wat ie is.

Paul Laaper

Juf, geef jij ook een spreekbeurt?

Op Twitter zag ik meerdere malen de oproep voorbijkomen om jouw onderwijsmoment van 2017 te delen. Meteen dacht ik “Leuk! Doen!” en tegelijkertijd leek het onmogelijk om één moment te kiezen.

Ik geef nu 17,5 jaar fulltime les aan groep 8. Sommige mensen zeggen dat het tijd is om je verder te ontwikkelen als je al zo lang hetzelfde doet.

Ik ben van mening dat je je ook heel goed kan ontwikkelen, ondanks dat je jaren leerkracht bent in dezelfde groep, op dezelfde school, zelfs in hetzelfde lokaal ☺ Dat probeer ik in ieder geval wel. Ieder jaar leer ik meer en ontwikkel ik me op andere vlakken. Ik leer vooral veel door open te staan voor initiatieven van mijn leerlingen.

Daarom heb ik dit als mijn onderwijsmoment gekozen:
Nadat de tweede spreekbeurtronde was aangekondigd, vroeg een leerling aan mij: “Juf, geef jij ook een spreekbeurt?”
Mijn antwoord was: ”Daar heb ik nooit over nagedacht. Lijkt dat jullie leuk?”
De kinderen waren unaniem: “JA!”.
En ze hadden ook al een onderwerp: Die Sendung mit der Maus.

Zogezegd, zo gedaan. Ik had er zin in. Het onderwerp is een van mijn grote hobby’s. Ik ging meteen op zoek naar informatie en verzamelde al mijn “Maus-spullen”, thuis en op school.
Ik heb er veel van geleerd: Wanneer Die Sendung mit der Maus is ontstaan, wie het tv-programma heeft bedacht, wie de officiële tekenaar is …

Maar ook: wat komt er kijken bij het maken van een spreekbeurt in 2017? Welke bronnen gebruik ik, wat doe ik als twee sites tegengestelde informatie geven. Hoeveel en welke effecten gebruik ik in mijn PowerPointpresentatie?
Die problemen had ik in 1986 niet ☺
Maar bovendien: waarom ben ik ineens zo zenuwachtig? Wat zullen ze na mijn spreekbeurt zeggen?

De dag van de spreekbeurt brak aan. Twee leerlingen mochten mij in de pauze helpen met alle spullen klaarzetten.


Natuurlijk mochten de kindertekeningen die ik dat jaar had gekregen niet ontbreken ☺


De spreekbeurt verliep goed. Nadat de eerste zenuwen achter de rug waren, kreeg ik er echt plezier in.

Na afloop kreeg ik applaus en een mooie beoordeling ☺
Eén leerling wees op alle spullen en vroeg: ”Wat vindt jouw man daar eigenlijk van?”

Femke Bosmans, leerkracht groep 8

Bijzonder onderwijsmoment van 2017

Onderwijskoppen.nl vraagt om het meest bijzondere moment van 2017 in het onderwijs. Dat vraagt nogal wat denk- en zoekwerk. Want wat is het meest bijzondere moment? Ik neem u mee in dit afgelopen jaar waar verschillende momenten bijzonder zijn, maar er uiteindelijk één zal uitspringen.

Het graafwerk kan beginnen. Het start met de nieuwsjaarsreceptie die in mijn gedachte voorbij komt met alle personeelsleden van de stichting. Mooi moment om iedereen weer heelhuids terug te zien, klaar om een nieuw jaar te starten. Verschillende fijne contactenmoment en elkaar al zoenend het mooiste te wensen. Ik ken (nog) niet iedereen, maar het is een mooi en warm moment.

Op school doen we hetzelfde met de teamleden en groeten de leerlingen bij binnenkomst met hun nieuwjaarswens. Ook dat zijn leuke momenten, zeker uit de mond van hele jonge leerlingen.

Er wordt bekend dat de administratief medewerkster afscheid gaat nemen, anderen naar onze school willen of een wijziging in hun betrekkingsomvang willen. Twee collega’s die zwanger zijn. De raderen van de formatie gaan draaien.

De formatie begint spannend te worden, want met een leerlingaantal dat gestaag groeit en er groepen van 35 ontstaan, zullen er combinaties gemaakt moeten worden. Wie gaat dat doen? Hoe informeren we de ouders? Het is een goede samenwerking met de MR van de school, die meeloopt in ons proces. Waardevolle momenten.

We krijgen een leerling met het syndroom van Down op school. De voorbereidingen zijn getroffen en de jonge 4-jarige leerling kan starten in groep 1/2. Ze wordt opgenomen door de juffen en meesters en niet minder door de leerlingen van de groep. De leerling geniet. Opnieuw een mooi moment.

Een andere leerling met een arrangement krijgt nieuwe aanpassingen, een aangepaste tafel met magneten en zelfs een eigen gele fiets om het buitenspelen aanzienlijk te verbeteren. Zo’n blij gezicht, zo’n vooruitgang in de ontwikkeling. Een prachtig moment om van te genieten.

Er zijn ook momenten waarvan je wenst dat die anders zouden zijn gegaan. Het zijn leerzame momenten.

De groepsverdeling vlak voor de zomervakantie is een spannend moment. Zeker als er ook twee zwangere collega’s vervangen moeten worden. Voor de leerkrachten mooie momenten, voor de school een uitdaging, zeker gezien de moeizame vervangingen. Hetzelfde geldt voor ziektevervangingen. Mooie en bijzondere gesprekken met verschillende kandidaten.

Als er een nieuw schooljaar start en alles goed en wel bezig is zijn er nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen wat ook weer bijzondere momenten oplevert.

Deskundigheidsbevordering dient zich aan. De cursus flitsbezoeken, de masterclasses van Nieuwsbegrip, de studie van twee leerkrachten, de opleiding hoogbegaafdenspecialist van twee andere leerkrachten, het interventieprogramma voor lezen bij jonge leerlingen, stuk voor stuk inspirerende momenten om verder te ontwikkelen. Dat geldt ook voor de school, waarin we gestart zijn met een nieuwe zaakvakken methode waarin we onderzoekend en ontwerpend leren willen ontdekken. Voor leerkrachten is dit een boeiende zoektocht.

De differentiatie die globaal in drie groepen verdeeld wordt, gaat vaak nog een stapje verder, sommige leerlingen passen niet in die drie niveaus en hebben extra aanpassing naar benden of naar boven nodig. Je wilt zo graag dat iedere leerling leert en een stapje verder komt. Dat heeft de leerkracht, die dit allemaal zelf maar even regelt, er echt voor over. Het zijn kanjers!

De impact van de POinactie op het team was er een die bijna wat verdeeldheid had gezaaid. Toch hebben we dit zo kunnen draaien, dat iedereen hierin zijn eigen keuze heeft mogen maken. De film “Wonder” heeft emotionele momenten opgeleverd. Ik moest in ieder geval wel een traantje wegpinken.

Wanneer je merkt dat de betrokkenheid van leerlingen meer en meer geborgd wordt, de instructie goed gegeven wordt, de samenwerking binnen het team goed loopt, ook al is het geven van feedback helemaal niet altijd makkelijk, we open staan voor elkaar en er daardoor een open sfeer heerst waarin we samen school zijn en samen staan voor goed onderwijs, dan heb ik (denk ik) de kern van het onderwijs van dit jaar goed samengevat.

Het mooiste moment is niet één moment, of misschien het moment waarop ik realiseerde wat voor geweldig team hier staat. Dat collega’s zelf regulerend worden, omdat ik (o.a.) zelf heb leren loslaten. Een tip over een boek met effectief rekenonderwijs en dit boek wordt aangeschaft en uitgeprobeerd. De intern begeleider die de gesprekken en analyses zelf gaat uitzetten en uitvoeren. Als er door twee bouwcoördinatoren een kerstattentie voor het team wordt geregeld, zonder dat ik dit zelfs maar hoef aan te geven, dát is een mooi moment, waarop je merkt hoe goed wij voor elkaar zorgen in het onderwijs en hoe het onderwijs steeds beter kan worden, omdat we zelf vooruit willen. Dit alles komt samen in het woord verbinding, waarin we kijken en luisteren naar elkaar. Hoe kunnen we dit beter doen? Hoe kunnen we leren van hetgeen we hebben uitgevoerd? Hoe kunnen we leren van elkaar? Hoe kunnen we leren reflecteren? Die verbinding is de klik die je nodig hebt om met inspiratie dit vak te kunnen uitvoeren voor al die gave leerlingen op onze school. Dat is een heel groot moment in het onderwijs van 2017.

Hanneke de Frel
Directeur CBS Prinses Máxima
Berkel en Rodenrijs.

Hoe een orkaan de school nog belangrijker maakte

Als begeleider en trainer Early Childhood werd ik afgelopen september uitgenodigd door de Stichting Katholiek Onderwijs (SKOS) in Sint Maarten om mee te kijken naar de pedagogische kwaliteit van kinderopvang en onderbouw van hun zes scholen. Ik was er jaren niet meer geweest en onder de indruk van het werk wat in de tijd tussen mijn bezoeken verzet was door de pedagogisch medewerkers,  leerkrachten en ondersteunende collega’s. De scholen zagen er goed uit, volop materialen, overal airco. Een grote diversiteit aan werkvormen en activiteiten. Oudere gebouwen waren opgefrist in vrolijke verfkleuren. We werkten een intensieve week samen. Ik mocht meekijken, sparren, coachen, trainen. De focus lag op de pedagogische sensitiviteit en interactie. Op er zijn voor de kinderen. Het fundament leek een heel eind op orde, nu was verfijning, verdieping en verbreding nodig. Natuurlijk viel me de onrust op de aankondiging van orkaan Irma op. Ik zag volle karren en rijen in de supermarkt en mensen die hun huizen verstevigden en losse voorwerpen naar binnen zetten. Maar de ernst van de situatie drong nog niet tot me door. Sint Maarten had meerdere orkanen overleefd en leek goed voorbereid. Een dag nadat mijn vliegtuig terug landde op Schiphol, kwam Irma in vol ornaat aangestormd en deed haar verwoestende werk. Na een paar dagen geen enkel contact, behalve dan af en toe een nieuwsflits of internetfilmpje, zag ik op televisie de enorme ravage die zij had aangericht. Eén school was volledig verwoest, de andere scholen hadden flinke schade opgelopen. Veel kinderen en collega’s hadden geen goed bewoonbaar huis meer.  Oud collega’s van SKOS hier in Nederland startten direct een inzamelingsactie, samen met kinderen en scholen, voor de scholen. En op Sint Maarten kwam na de eerste verslagenheid ook de veerkracht terug: De kinderen moesten weer naar school. Om te ontmoeten, spelen, hun ervaringen te delen, ritme in de dag te krijgen.

De schade werd opgenomen. Er werd gekeken hoeveel leerkrachten er nog waren, hoeveel lokalen er nog intact waren, hoeveel kinderen nog op het eiland waren. En zo snel als maar mogelijk was, waren scholen weer open. Gehavend, maar toegankelijk. Met open armen voor de kinderen.

Door documentaires als  ‘100 dagen na orkaan Irma’ komen de beelden van het eiland en de scholen opnieuw mijn huiskamer binnen. Ik zie bekende gezichten, vertrouwde plekken en een indrukwekkende energie om te heropbouwen. Het fundament is weg. Het eiland is kapot. Maar de focus op de scholen is in alles zichtbaar: Er zijn voor de kinderen. Continuïteit, een vertrouwde plek, verhalen kunnen delen, structuur, ritme en betekenis aanbrengen in je leven. Zo snel mogelijk terug naar ‘normaal’.

Dit onderwijsmoment heeft me opnieuw duidelijk gemaakt hoe belangrijk onderwijs is voor kinderen en voor een gemeenschap. Scholen zijn ontmoetingsplekken, waar je mag zijn met volwassenen waar je op kunt bouwen. Waar je verhalen en pijn kunt delen, maar ook lekker kunt spelen. Diepe buiging voor mijn collega’s op Sint Maarten! Voor hun moed, veerkracht en doorzettingsvermogen. Kanjers!

Wilma van Esch (wilmavanesch.nl) is spreker, schrijver en procesbegeleider in KO, PO en HBO. Sint Maarten heeft onze hulp nog steeds heel hard nodig: http://www.staystrongsxm.nl

Onderwijsmoment 2017

Mijn onderwijsmoment 2017 is een moment dat redelijk af staat van het onderwijs in onze scholen. En dat bepaalt tevens dat het mijn onderwijsmoment voor dit jaar moet zijn.

Maandag 20 februari 2017
De fusie effectrapportage (FER) hadden we enkele weken daarvoor al ingestuurd naar de Commissie Fusie Toets. Eens maar nooit weer had ik toen al in hoofd en hart besloten… als er iets ver af staat van goed onderwijs, dan is het dat kunst en vliegwerk circus wel.

We zaten die bewuste dag met MT collega’s van Stichting OOG en SKBO in mijn nog geheel nieuwe thuis. Lekker veilig ook. Een goede omgeving om gezamenlijke focus te maken op wat (nieuwe) organisatiestructuur van onze mogelijk nieuw te vormen stichting zou kunnen zijn. Van 13 scholen ‘bewoond’ door 4100 kinderen en zo’n 400 collega’s in één gemeente naar 29 scholen met 6600 kinderen en 650 collega’s in zes gemeente (om over openbaar en katholiek nog maar te zwijgen….).

Hoe zouden we trouw aan ons stevig gedeelde uitgangspunt – zo lang mogelijk thuisnabij goed onderwijs én dus zoveel mogelijk budget naar het primaire proces – ons het best kunnen ‘organiseren’. Er werd lefvol gedacht. Los van eigen positie gestoeid over rollen, verantwoordelijkheden; klein blijven in groot zijn.

In de namiddag sloot een expert van buiten bij ons aan. Zij zou haar kritische licht laten schijnen op wat wij bedachten, op de onderliggende uitgangspunten. Nu, dat deed ze. En hoe.

“Edith het wordt tijd dat jij eens gaat besturen” is de zin die sindsdien volop in mijn hoofd rond zingt. Shit zeg, was ik dat niet al ruim zes jaar met alles wat ik in mij heb aan het doen?! En waar ik met het resultaat ervan – vooral gefikst met veel collega’s – stiekempjes ook trots op was. BAM! Daar zat ik met mijn goede gedrag én professionele overtuiging aan de wiebel. Ik probeerde nog iets in de sfeer van… “Uhm ik ben ruim drieënvijftig…niet alles meer is nog veranderbaar hè…”
#ikdesufferd

Niet enkel op mij was de impact groot. Ook bij aanwezige collega’s drong besef van ‘de dingen anders’ gaan doen bij ieder persoonlijk heel verschillend door.
#eusj

#potdomme

Een maand later praatte ik tijdens een overleg al onze directeuren bij over de ‘gelopen’ route. Van statuten naar reglementen naar hoorzitting commissie fusie toets, naar vele overleggen met Raden van Toezicht en Gemeenschappelijke Medenzeggenschapsraden enzo.
Ik hanteerde daarbij de beeldspraak van “het mantelpak & de spijkerbroek”. Toelichting lijkt me overbodig. Bottom line is er niks mis met een vet mantelpak. Laten we allen volop de momenten koesteren dat je om wat voor een reden dan ook fijn kiest voor het (figuurlijke) mantelpak. Maar als die spijkerbroek te lang niet aan ‘mag’, je te weinig aan het werk bent aan / voor  wat er echt toe doet – de kwaliteit van het primaire proces – dan verlies je de bedoeling uit het oog!

Inmiddels zijn we heel wat maanden verder. De fusie is een feit. SAAM* is het vanaf nu.
De (te vele!) mantelpakmomenten hebben we glansrijk doorstaan 😉

‘Terug’ naar waar het om gaat! Mooie kinderen en collega’s in al die scholen die samen goed onderwijs maken!
Sandra Beuving en ik vormen samen de collega’s van bestuur #datdanweerwel
Wat mooie bestuurdersjurkjes gescoord deze kerstvakantie #datdanookweerwel

Daarnaast geniet ik ‘in de tussentijd’ volop van de Tias leergang Toekomstbestendig Onderwijsbestuur #nooitteoudomteleren

En blijf ik fijn ook doorgroeien in ZIJN wat ik ZEG.

Tegen menig onderwijsbestuurder zou ik willen zeggen: trek eens iets vaker die spijkerbroek aan. Dan beloof ik meer te schitteren in mantelpak 😉

2018.
Ik ga SAAM* besturen!

Edith van Montfort, onderwijsbestuurder

Vertraag en volg je hart!

Ook ik werd via twitter uitgedaagd door Lizette om mijn onderwijsmoment van 2017 te delen. Tja, doe je dat dan wel, of doe je dat dan niet?

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan zou Pipi Langkous zeggen. Maar ja ik ben Pipi niet, ik heb eigenlijk niet zoveel lef en moed, of toch wel?

Via de sociale media deel ik al langere tijd mijn “parels van de dag, week of maand”. Mijn persoonlijke motto’s #elkedagietstevieren en #eenlevenlangleren komen als rode draad in mijn berichten terug. Maar wat was nu MIJN ONDERWIJSMOMENT van 2017? Een mooie overdenker zo aan het begin van 2018…

2017 werd het jaar waarin ik na het zien van de documentaire “Walk with me” een nieuw werkwoord en persoonlijke uitdaging ontdekte: “Vertragen!”. Voor mijn gevoel had ik net ontdekt dat ik best in mijn element ben als ik als vlinder in mijn diverse werkzaamheden van klus naar klus en plek naar plek fladder. Toch werd ik na het zien van de documentaire meegezogen in de beelden van de vertraagde wandeling die de monnik Thich Nhat Hahn omringd met kinderen, gevolgd door de gemeenschap maakte. Hoe vaak lukt het mij in mijn werk en privé om écht bewust te zijn van mijn omgeving. Lukt het me om te genieten van het moment, bewust te zijn van het nu? En vanuit het moment het kind in de leerlingen te zien? De mens in de professional écht te ontmoeten? Ik ben een mensenmens en het investeren in relatie is voor mijn een belangrijke drijfveer in mijn werk. Maar lukt me dat ook écht?

De afgelopen jaren zag ik en voelde ik de druk op onderwijs en opvang toenemen. Aangescherpte beleidsplannen, nieuwe uitdagingen met integrale plannen, andere subsidiemogelijkheden en organisatievormen. Bedoeld om onderwijs en opvang aan kinderen en voor ouders beter te maken. Maar worden kinderen, ouders en professionals er ook echt beter van?

Ik heb een onderwijshart. Als vierjarige wist ik het al, ik zou juf worden en die drijfveer bracht me via de kleuterschool naar lagere school via havo naar de pabo. Ik volgde mijn hart, werkte hard en op een dag was ik juf. Als 21-jarige voelde ik me te jong en had ik niet de lef en moed om de verantwoordelijkheid voor een eigen groep te dragen. Dus benutte ik de kans om met een studiebeurs drie jaar onderwijskunde in Nijmegen te studeren. En zo werd ik naast juf, onderwijskundige en belande ik na 1,5 jaar invalwerk in het basisonderwijs in de schoolbegeleidingswereld. Eerst drie jaar in Helmond bij OCGH en daarna ruim 15 jaar in Tilburg bij SOM en Fontys Fydes. Totdat Fontys besloot de onderwijsadviespoot te beëindigen. Een bijzonder moment dat mij dwong een keuze te maken op mijn pad van werk en een leven lang leren. Ik durfde niet goed te kiezen en besloot drie jaar geleden naast het verder gaan in mijn rol als onderwijsadviseur, trainer en ontwikkelaar via mijn eigen bedrijf ook bij Fontys OSO te blijven werken als docent bij de Master EN.

Drie jaar lang vraag ik me bijna dagelijks af, waar word ik het meest blij van in mij werk? Welke keuzes ga ik maken, wat past het best bij mij? Keuzes maken blijkt niet mijn sterkste kant. Heb ik de moed niet, en moet ik eigenlijke kiezen om de juiste keuze te maken?
“Moed betekent angst voelen en toch je hart volgen”.

2017 het jaar waarin ik samen met pabo-vriendinnen lunchte en we ontdekten dat we 25 jaar geleden de pabo afronden en allemaal ons eigen pad waren gegaan. Allemaal nog steeds werkzaam in of gerelateerd aan het onderwijs. Allemaal op onze eigen wijze als veertigers zoekende op ons eigen pad. Hoe blijf je vol passie je werk doen? Welke ambities heb je? Waar word je blij van?

In 2017 was ik weer even terug in het gebouw waar ik werd opgeleid tot leerkracht basisonderwijs. Bijzonder om in die omgeving weer even terug in de tijd te zijn en te ervaren dat hoe herinneringen en leerervaringen gekoppeld kunnen zijn aan een gebouw. Herinneringen vooral aan “samen vieren” van leeropbrengsten en belangrijke momenten in het jaar. Tja en waarom zou ik dan kiezen als ik merk dat ik juist zo blij wordt van alle leerervaringen die al ruim 25 jaar op mijn pad komen?
2017 het jaar waarin het kantoor van mijn eigen onderneming “Ontwikkelkracht in Onderwijs en Opvang” steeds verder vorm kreeg en een plek werd om te werken, ontwikkelen maar ook om anderen te ontvangen, ontmoeten, ontspannen en samen te werken aan ontwikkeling. Mijn eigen kantoor met uitzicht op onze prachtige tuin met grote kersenboom wordt ook steeds meer de plek waar ik ervaar hoe fijn het is om te vertragen.

2017 het jaar waarin de grote ontwikkelklus voor Zwijsen waar ik via mijn bedrijf als inhoudsdeskundige ruim2,5 jaar aan mee heb gewerkt werd afgerond. Van dichtbij maakte ik kennis met de wereld van de uitgeverij, het werken met deadlines was nieuw voor mij. Vooral het leveren van teamwork in auteursteams, met mensen die vol passie aan een product werken om onderwijs beter te maken, maakte me blij. Hoe bewaak je je grenzen als je vol passie op een voortdenderende trein mag meerijden? Is er tijd om te vertragen en elkaar écht te ontmoeten als je op tijd op een eindstation moet zijn?

2017 het jaar waarin ik als docent bij de Master EN van Fontys OSO regelmatig uit mijn comfortzone stapte en ontdekte waar de overeenkomsten en verschillen zitten tussen een onderwijsadviseur en docent. Ik vroeg me regelmatig af, welke rol past het beste bij mij? Waar voel ik me prettig bij? Kan ik met mijn kennis en ervaring voldoende toegevoegde waarde leveren en lukt het mij om met de beperkte tijd die er soms is de mens in de student te ontmoeten?

In 2017 bewoog ik me in verschillende onderwijswerelden waarin ik nieuwe kanten van mezelf leerde kennen maar waar ook veel van mij passie en ambities samenkwamen. Ik kwam tot de conclusie dat kiezen niet nodig is zolang er tijd blijft om te vertragen en ik mijn hart kan volgen.
Precies dit is wat ik mezelf maar eigenlijk alle kinderen, studenten en professionals in onderwijs en opvang toewens. De mogelijkheid om je jezelf en je talenten te ontmoeten. Tijd om vanuit die verwondering en ontdekking jezelf te blijven ontwikkelen in een werkveld waarin iedereen zijn talenten in meerdere werelden kan en mag inzetten.

Stiekem droom ik van integrale onderwijscentra waar professionals (en ouders) samenwerken om talenten in te zetten over de grenzen van organisaties heen. Meer professionals (combinatiefunctionarissen) die vanuit talent en passie aan het werk kunnen en mogen zijn. Niet moeten werken volgens de richtlijn of structuren van de eigen organisatie maar de moed hebben om vanuit hun talent nieuwe werelden samen te brengen en te genieten van de parels van de dag. Samen met collega’s investeren in onderwijs dat uitgaat van het kind in de leerling, de mens in de professional met al zijn talenten, dromen en ambities!

Hoop is een lichtje in je hart, dat vandaag moed geeft en morgen kracht.
Ik wens iedereen een 2018 vol passie, vertrouwen en ontwikkelkracht.

Emilie Groot

Mijn onderwijsjaar 2017

Het is moeilijk één moment te kiezen voor een heel jaar onderwijs. Een jaar waarin veel is gebeurd, zowel met mijn school, een school voor Speciaal Onderwijs (CL-IV), als met het totale basisonderwijs. Denk alleen maar aan #POinActie met een geweldige protestbijeenkomst op 5 oktober.

Maar laat ik het maar tot mijn school, leerlingen en collega’s (en ouders), beperken.

In augustus 2016 zijn we begonnen met een nieuw onderwijsconcept: Wonderwijs. Wij willen onze leerlingen ontwikkelen tot aardige, vaardige en waardige burgers (zo jong als ze nog zijn), die met een blik van verwondering de maatschappij in durven kijken. Daar hebben we een aantal activiteiten voor geïnitieerd: een ochtend- en middagrondje, een lange lunch, veel beweegmomenten en het werken met een verwonderingsvraag. (zie voor meer informatie hierover mijn blogs: https://alfredsspecials.wordpress.com)

Uiteraard vraagt dit van de leerkrachten ook een andere benadering van de lesstof en onze leerlingen. Niet altijd even gemakkelijk, omdat je oude gewoonten en gebruiken moet loslaten.

Om te kijken of we met Wonderwijs wel op de goede weg zijn en wat de leerlingen hier van gemerkt hebben of wat ze er van vonden, hebben we hen om feedback gevraagd. Iedere klas mocht op een eigen manier, maar wel met inzet van een ICT-hulpmiddel, feedback geven en dit zouden we tijdens een studiemiddag in juni tot ons nemen.

Niet alleen bleek hoe creatief leerlingen dan zijn in het bedenken van verschillende  presentatievormen: van stopmotion tot eigen bedachte interviews, ook,hoe goed ze hun gedachten, ideeën, etc, konden verwoorden.

Met veel aandacht hebben we de opmerkingen van onze leerlingen tot ons genomen en ik kan jullie verzekeren, die kwamen goed binnen. Vooral bij de collega’s die een toch wat afwachtende houding hadden ten opzichte van deze koersverandering. Want de leerlingen waren blij dat we af waren gestapt van het traditionele frontale lesgeven, dat er meer ruimte kwam voor hun stem en er meer afwisseling was tussen inspanning/ ontspanning en binnen/buiten.

Het was duidelijk: we waren op de goede weg. En wat ik geleerd had: zet de leerlingen zelf in als ambassadeur van een vernieuwing, dat werkt in een team beter dan een bevlogen schoolleider. Daarom is er nu ook een leerlingenraad gekomen die mee gaat praten over de richting van ons onderwijs. En dat is voor mij, en ons allemaal, wel een belangrijk onderwijsmoment. Een moment dat doorgezet wordt in 2018!

Alfred van Bergen