Categorieën
blog gastblog onderwijsmoment 2020

Koning Willem bedankt

Mijn onderwijsmoment gaat over een dag in april tijdens de eerste lockdown. Het is meivakantie en we proberen die zo goed en zo kwaad als het gaat invulling te geven. De periode voorafgaand aan deze vakantie was niet de makkelijkste. Even de druk van de ketel afhalen is nodig.

Eigenlijk zouden we met zijn drietjes naar Schotland gaan, maar die reis gaat helaas niet door. Het grote lichtpunt van deze periode is wel het mooie weer. We zijn gezegend met een fijne grote tuin en elk zonnestraaltje kan er gevangen worden. Mijn man en ik zitten op de namiddag voor Koningsdag buiten en ik pak mijn laptop erbij.

Categorieën
blog onderwijsmoment 2020

Pas wanneer dingen niet vanzelfsprekend zijn ga je er over nadenken

Een grote struise vrouw opent de de deur van mijn kantoor nadat er eerst zacht geklopt is. “Ik heb een afspraak met Karin Donkers, kunt u me helpen.”

“Ja zeker welkom, mijn naam is Karin Donkers dus komt u verder.”

Het is eind juni en we hebben nog steeds te maken met een beperkte toegang voor volwassenen binnen de school i.v.m. de pandemie maar mijn intakegesprekken en een aangepaste rondleiding mogen en kunnen gelukkig wel weer doorgang vinden. Een essentieel onderdeel van mijn activiteiten want we zijn in ‘jonge’ school in een nieuwbouwwijk. De afgelopen jaren heb ik veel gesprekken met geïnteresseerde ouders van mogelijk nieuwe leerlingen gevoerd. Het ene gesprek blijft langer ‘hangen’ dan het andere en dat heeft heel vaak te maken van de mate waarop ouders zich ‘bloot geven’ maar ook wel de manier waarop ouders zich hebben voorbereid op zo’n eerste kennismaking. En soms is het een combinatie van die twee. Zo ook in dit geval.

Categorieën
blog

Gevonden: enthousiaste directeur

Nog steeds zien wij elkaar. Vijf vrouwen die 15 jaar geleden begonnen aan een managementopleiding in het onderwijs. Ik was bouwcoördinator op mijn school en had heel veel zin om de verdieping ten aanzien van management in te gaan. Mijn bestuurder zag dat idee gelukkig ook zitten. Na een succesvol assessment startte ik met veel zin en enthousiasme aan deze opleiding voor toekomstig potentieel.

De slogan van de introductie bijeenkomst was No guts No glorie en dus verlegde ik mijn eerste grens en stapte in de wereld van het onderwijsmanagement. Heel kort daarna vertaalde ik deze zin ook naar mijn privéleven en ontmoette ik mijn lief. Een roerige tijd waarin ik van een rustig onafhankelijk bestaan in een wel hele snelle achtbaan stapte.

Categorieën
blog gastblog Samen op afstand

Stoppen?

In december schreef ik ook al een verhaal voor “onderwijskoppen”. Stoppen of niet stoppen noemde ik het toen. Toen was de conclusie, nee, ik kan het nog niet. Zoveel liefde voor het vak nog, zoveel energie om er steeds weer tegenaan te gaan. De kinderen missen… Een absolute “NEE”.

Categorieën
blog gastblog Samen op afstand

Ik heb meer kinderen gehoord

Mijn #samenopafstand momenten waren heel divers: ik belde met leerlingen om hen te begeleiden in het ontvangen van online onderwijs, ik had via Teams contact met collega’s om hen te helpen met het tot stand brengen van verbinding met hun leerlingen zodat ze online onderwijs konden geven. Via Zoom heb ik verschillende webinars gehost voor OnderwijsArena, deze ‘maandagavond-club’ #onderwijsvrienden voelde heel dichtbij. 

Ik heb ervaren dat je voor #samenopafstand elkaar echt nog niet zo goed hoeft te kennen. Wanneer er tijd is om met elkaar in gesprek te zijn, naar elkaar te luisteren dan lukt het ook om online of op afstand tot verbinding te komen. 

Categorieën
blog

Waarom loslaten niet lukt

In de afgelopen jaren heb ik geschreven. Over hoe het is om ouder te zijn van een uitzonderlijk begaafd kind. Over hoe het is om ouder te zijn in situaties die je zorgen geven. Zorgen, oneindig veel zorgen. 

Dat ik me zorgen maak zegt iets over mij. Hoewel ik graag wil dat het glas half vol is, is het soms half leeg. Als mijn wereld complexer wordt zijn mijn glazen vaker leeg dan vol. Een les die ik geleerd heb door de jaren heen. Je kunt hier allerlei stempels voor verzinnen, maar dat doe ik liever niet. Toen ik moeder werd, kwam er een spiegel mee…een hele grote. Dat is een ding wat zeker is. 

De afgelopen weken bleven we thuis. Onze complexe wereld werd ogenschijnlijk heel klein. Weken waren we op elkaar aangewezen. Mijn gezin, samen met zijn drietjes. De eerste weken waren een ramp. Mijn kind weigerde iets te doen aan het schoolwerk en verzon vanalles om eronderuit te komen. Ze gooide zichzelf uit online meetings en sloot zich op in haar kamer. Daarnaast stelde ze honderden vragen over het virus en alles wat er in de wereld gebeurde. Vooral aan mijn man. De vragen gingen over feitelijkheden en de wetenschap erachter. Niet over de vervelende gevolgen en de teleurstellingen die er waren. 

De controle die ik heb in de normale complexe wereld kreeg ik niet meer voor elkaar in deze nieuwe kleine wereld. Man en vooral kind lieten zich niet leiden door al mijn structuren en behoeftes aan vastigheid. Er moest iets gebeuren met mij. Terwijl mijn wereld minder complex leek, was mijn glas echt half leeg. Voelde me ontredderd, alleen met mijn zorgen ook. Ik moest loslaten. Hoorde het overal om mij heen, maar hoe dan? Zag mijn partner dat veel beter doen. We hadden het er veel over. Samen. 

De meivakantie die dit jaar vooral in april viel zorgde ervoor dat ik het iets beter kon. Autonomie geven en vooral het mijne zelf pakken hielp. Toch blijft het loslaten van mijn kwetsbare kind moeilijk omdat ze zelf eigenlijk nog te jong is om haar eigen keuzes te maken. Ze wil dat wel, maar maakt nog lang niet altijd de juiste afweging en ik ben daar verantwoordelijk voor. Eigen verantwoordelijk is prima, maar niet voor alles als je negen bent. 

Loslaten lukte ook niet omdat ik zag dat mijn kind in isolement raakte. De keuze om haar elders onderwijs te laten volgen zorgde ervoor dat het spelen met leeftijdsgenoten in de Coronatijd ingewikkeld was. Haar vriendjes en vriendinnetjes wonen verspreid door deze regio. Iets afspreken vond ik moeilijk en vroeg ook nog eens om planning. Tussen thuiswerken, thuisonderwijs en mantelzorg in had ik er ook geen ruimte voor. Mijn kind eigenlijk ook niet. 

Loslaten kon ik het niet, sluimeren deed het. Het gevoel dat je faalt, dat jij je kind niet de jeugd geeft die jezelf hebt gehad. 

Deze periode heeft enorm aangezet tot reflectie. Gezinnen werden keihard teruggeworpen op hun eigen systeem. Dus wij ook. Wat heel overzichtelijk leek, thuisblijven, bleek complexer dan gedacht. Werelden gingen door elkaar lopen. Thuis was niet meer alleen maar thuis, maar ook school en werk. Daarnaast volgden ook wij het nieuws, de cijfers, de berichtgevingen op de voet. Het was veel, veel voor iedereen. 

Ik heb in deze periode veel nagedacht over onderwijs, passend onderwijs met name. Over zorgkinderen over kwetsbare kinderen. It takes a village to raise a child. Ik geloof daarin, maar dan wel graag nabij het gezin. Heel nabij. 

Als ik het allemaal over kon doen zou ik het anders doen. Dat denk ik vaak, maar ik zou niet weten hoe. 

Het onderwijs aan begaafde kinderen laat nog te wensen over als het gaat om nabijheid. En ja er gebeuren ook heel veel mooie dingen, maar op orde is het niet. Ik wil graag bijdragen aan verbetering, maar vind dat ook lastig omdat het me raakt. Ik ben er te persoonlijk bij betrokken en zie dagelijks de gevolgen ervan. Ik merk dat onderwijspartners die ik vaak tref dat lastig vinden. Soms denk ik dat ze daardoor juist iets laten liggen. Educatief partnerschap is zo nodig. 

Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes, maar het vrolijke kind wat we hadden heeft door de jaren heen beschadigingen opgelopen. Er zijn teveel wisselingen geweest en we hebben haar teveel gevraagd. De afgelopen periode heeft daarbij natuurlijk niet echt geholpen. Ik mis het gesprek. Het gesprek over het welzijn en welbevinden van onze kinderen. Is een onderwijssysteem van 5 volle dagen onderwijs op school wel de oplossing? Is het elke dag met de auto rijden naar dé passende plek wel een goed idee? 

Uren heeft mijn kind de afgelopen weken alleen doorgebracht. Mijn kleine creatieve, expressieve, grappige kind. We zien haar af en toe terug omdat ze ouder wordt en zichzelf beter leert kennen, omdat de leerkrachten haar bereiken, omdat ze beter kan vertellen wat er in haar omgaat. Omdat ze een vriendinnetje heeft met wie ze uren kan videobellen en plezier maken. 

Er gebeurt veel in dat koppie, veel wat ik herken, maar ook veel waar ik totaal geen grip op heb of zal krijgen. Daarin kan ik niet loslaten… nog niet…

Lizette Knuvers Mijland


Categorieën
blog gastblog

Een presentatie over COVID-19

De afgelopen dagen merkte ik dat er heel veel misinformatie over COVID-19 voorbijkomt op social media. Ook bij mijn zoon van 12 jaar, die in de brugklas zit, komt er veel onzin voorbij in de klassenapp. Al die onduidelijke en tegenstrijdige berichten leveren veel onzekerheid en vragen op bij hem.

Ook onze leerlingen (en ouders) worden dagelijks veelvuldig met veel onzin over COVID-19 geconfronteerd. Daarom leek het me zinvol om een PowerPoint te maken over het virus, om in de klas het onderwerp bespreekbaar te maken. De presentatie bevat beknopte vertalingen van de informatie van de websites van het RIVM en WHO (omdat die wel duidelijk, maar niet kort en ook niet in voor iedereen begrijpelijke taal geschreven zijn).

In de klassen wil ik eerst peilen hoe en wat er leeft, en dan met behulp van de presentatie vragen te beantwoorden en leerlingen de weg te wijzen naar betrouwbare, wetenschappelijke bronnen.

De presentatie wil ik graag ook voor anderen beschikbaar maken, om het gesprek in de klas erover te vergemakkelijken.

Disclaimer: op 1 maart was deze presentatie actueel. Hoe lang dat blijft???

Biologiedocent Mireille Broeders, werkzaam op het Odulphuslyceum te Tilburg

Categorieën
blog gastblog Onderwijsmoment 2019

Er is geen goed of fout

Op 14 november organiseerden we een studiemoment voor interne cultuurcoördinatoren en vakdocenten in ons bijzondere museum De Pont. Dergelijke momenten organiseren we bij CiST (Cultuur in School Tilburg) vaker en dat is best een uitdaging.

Wij vinden het onze verantwoordelijkheid om onze mensen uit de kunstwereld en het onderwijsveld echt iets te bieden. Tijd is kostbaar en in het onderwijs bevinden we ons in roerige tijden. Aanspraak maken op de tijd van mensen kan dus alleen als er noodzaak is om het te doen.

Categorieën
blog

Onderwijsmoment

De Afgelopen drie jaar heb ik via Onderwijskoppen #onderwijsmoment gedeeld. Ook dit jaar ga ik dat weer doen via #onderwijsmoment2019. In de eerste week van januari zal ik de blogs plaatsen. De eerste blog is al binnen en dat vind ik een hele eer. Graag nodig ik ook mijn onderwijsrelaties uit om een blog te schrijven over een mooi, bijzonder of gewoon moment uit de onderwijspraktijk van 2019 dat je is bijgebleven. Klim jij in de pen? De blogs die ik deel worden veel gelezen door een mooi breed onderwijsnetwerk. Graag nodig ik ook ouders en leerlingen uit om te schrijven. Juist in dit enerverende onderwijsjaar verdienen de positieve verhalen uit de praktijk een platform.

Stuur een mail met tekst zonder opmaak in een Wordbestand naar Lmijland@gmail.com. Afbeeldingen mogen apart toegevoegd worden met een maximale grootte van 2MB.

Ik wens je veel schrijfinspiratie toe!

Categorieën
blog passie voor onderwijs

Ik moest er erg naar zoeken

Ergens halverwege de jaren negentig gebeurde het. Er ging bij mij voorzichtig een vuurtje aan. Een nieuw vuurtje. Mijn passie voor onderwijs begon naast mijn passie voor de kunsten te groeien, daar op dat moment in de collegezaal van de Academie voor Beeldende Vorming. 

Onderwijskunde heette het vak dat ik daar volgde. Mijn docent was Edith van Montfort. We moesten een presentatie houden. Geen idee meer waarover, maar ik herinner me het gevoel dat ik kreeg tijdens die presentatie nog goed. Ik werd er blij van. Het was spannend om voor de groep te staan, maar ook gaaf. Ik kreeg er een kick van om het verhaal goed te vertellen.