Als je kind temperament heeft…

Mijn kind loopt niet altijd in de pas. Is regelmatig ondeugend en doet niet zomaar wat haar gevraagd wordt. Ik maak me daar zelf niet altijd druk over, want het hoort bij haar. Het maakt haar onafhankelijk, zelfstandig en eigengereid. Ik vind het eigenlijk juist mooi. Ze maakt eigen keuzes. Is duidelijk aan het groeien. We proberen als ouders steeds meer afstand te nemen van het schoolse leven en hopen dat ze steeds vaker de problemen zelf probeert op te lossen.

Helaas zijn er momenten waarop mijn oermoedergevoel boven komt drijven en ik heel veel moeite moet doen om me er niet mee te bemoeien. Ouders van temperamentvolle kinderen krijgen het regelmatig te verduren omdat veel mensen iets vinden van onze kinderen. Onze kinderen zijn soms lastig en vaak aanleiding tot gespreksstof. Het overkomt ons dan ook heel regelmatig dat we worden aangesproken. Dat maakt mij vaak moedeloos en verdrietig.

Mijn kind heeft het af en toe moeilijk en uit dat op een expressieve manier. Andere kinderen schrikken daarvan en dat begrijp ik. Wij praten daar met onze dochter vaak over. Ik zou de volwassenen om de kinderen heen echter willen vragen om het positieve van alle kinderen te willen blijven zien. Bekijk de zaken eens vanuit het perspectief van het andere kind. Heb het daar met je kind over. Elk kind heeft uitdagingen. Die van jou vast ook.

Misschien komt het gedrag van mijn kind wel voort uit onbegrip, eenzaamheid en frustratie. Misschien is mijn kind ook wel heel gevoelig, misschien is mijn kind eigenlijk gewoon heel verlegen. Misschien is mijn kind constant op haar hoede…misschien…

Meer dan ooit begrijp ik de ouders van de temperamentvolle kinderen die ik ooit ben tegengekomen in mijn schoolloopbaan. Ik hoop dat ik naar ze geluisterd heb en dat ik hun kinderen heel veel liefde en begrip heb gegeven. Ik hoop dat ik deze ouders gesteund heb en ze een positief gevoel heb gegeven. Juist deze kinderen en hun ouders hebben het zo nodig.

Binnenkort is het vakantie en ik kan bijna niet wachten. Eindelijk tijd om mijn kwetsbare kind zes weken lang veel te knuffelen en van dichtbij te zien groeien. Even rust, even wat minder prikkels en even gewoon lekker mogen zijn wie je bent.

Lizette Knuvers Mijland

Invloed op waarden?

Tijdens een inspiratieavond gisteren van stichting Tangent ben ik weer eens flink aan het denken gezet. Ellen Emonds sprak over pedagogisch tact. Een mooie ontroerende avond met een persoonlijk verhaal van Ellen. Blij met haar opmerkingen en oneliners. Je doet er toe als leraar en je kunt het verschil maken. Het gaat om de waarden die jij hebt als persoon en hoe je die een rol laat spelen binnen je handelen. Het gaat in een klas veel minder over normen. Gelukkig liet Ellen het woord protocol ook even vallen. Ze vroeg ons om daar vooral niet te snel naar toe te gaan in lastige situaties. Eerst naar je gevoel en inzicht en daarop proberen te handelen. Ik werd er enthousiast van.

img_6661

Ellen maakte tijdens deze avond ook een opmerking over de rol van de schoolleider. Die is belangrijk als het gaat om het creëren van verbintenis binnen een team. Terechte opmerking. Toch heeft deze opmerking mij wel aan het denken gezet. Hoe moeilijk is het om een cultuuromslag te maken? Hoe krijg je leraren uit een omgeving, een structuur, waar de norm lange tijd erg belangrijk was? Hoe krijg je de waarden die je als schoolleider belangrijk vindt doordrenkt in het zijn van je leerkrachten? Wat is dan precies die veiligheid? Volgens mij raken we hier een ingewikkeld vraagstuk.

Gelukkig heb ik zelf op scholen gewerkt waar open gesprek over waarden en normen mogelijk was en plaats vond. Juist op scholen in “moeilijke wijken” word je wellicht wat sneller geconfronteerd met ongewenst gedrag. Leerkrachten hebben vaak hun hart liggen bij deze doelgroep vanuit hun eigen waarden en opvattingen. Toch bleek het gesprek lastig en ingewikkeld te worden als er verschillen zijn in die opvattingen. De verschillen zitten vaak in kleine details, maar zijn wel heel wezenlijk. Juist omdat je waarden zo diep geworteld zitten in je zijn, verander je moeilijk van inzicht en gedrag.

Leerkrachten zijn in situaties met lastig gedrag van kinderen ook snel uit balans. Begrijpelijk, want er gebeurt iets wat ze raakt, wat ze graag anders willen. Op deze momenten schieten mensen dan ook makkelijk in structuur en macht. Iets wat ik als ouder trouwens ook erg herken.

De verantwoordelijkheid voor het creëren van de open cultuur die we voor ogen hebben kan wat mij betreft dan ook nooit alleen bij de schoolleider liggen. Dit is juist een onderwerp wat samen opgepakt moet worden en waarbij iedereen zich kwetsbaar zal moeten opstellen, ook leerkrachten. De schoolleider doet er zeker toe, maar ik zou de verantwoordelijkheid voor dit lastige vraagstuk nooit bij één persoon durven en willen leggen.