Categorieën
gastblog

OnwijsGaafOnderwijs!

Nee, dit is geen verhaal over snotterige snoezige snoetjes, humorvolle pubers of mondige studenten. Je hoeft namelijk niet IN een school te werken om een onderwijsmoment te kunnen beschrijven.

Dit moment gaat over samenwerken, keuzes maken en leren, om anderen te laten leren

De huidige technologische mogelijkheden maken dat Jel (Marielle van Rijn) en ik al ruim een jaar volop samen optrekken.
Zij in het diepe zuiden en ik inmiddels in het Noorden.

We hebben samen twee digitale leeromgevingen ontwikkeld.
Mediaprofielplus en LeerlijnICT (speciaal voor onderwijs).

Dit moment gaat niet over de inhoud (mail me maar als je meer wilt weten).
Dit moment gaat over onze manier van samenwerken, het delen, het gunnen en in oplossingen denken.
Het vertrouwen in elkaars kennis en kunde.
Elkaars sterke en zwakke punten kennen en erkennen

Techniek en Tools
Om samen te werken gebruiken we van alles door elkaar heen.
Aan de ene kant omdat we beiden nieuwsgierig zijn of een webtool werkt voor ons. Aan de andere kant omdat sommige tools gewoon onmisbaar aan het worden zijn.
We gebruiken Trello, Google Drive, Twitter DM, Whatsapp, Skype en de telefoon om met elkaar te communiceren. Als het echt snel moet (of de boel omgedonderd is) bellen we. Soms sturen we zelfs een sms 🙂

Keuzes maken

Doordat ik voor de zomervakantie een volle agenda had, rommelde ik soms wat in de marge en ontwikkelde modules met kleine stapjes. Soms ging Jel sneller…soms pakte ik door.
We hebben echter sinds kort beiden bewust gekozen voor het risico van zelf (tijd en geld) investeren voor er verdiend kan gaan worden.
We werken iets minder aan andere opdrachten, behalve LeerKRACHT.
Dat betekent dat ik de afgelopen weken twee dagen per week op de een of andere manier aan de leerlijn of aan mediaprofiel werkte (Jel jij ook toch?).

We hebben prachtige offertes uitstaan.
We hebben actieve deelnemers
We hebben registerpunten te vergeven.

Het mooiste van alles vind ik, dat we iets aan het doen zijn waar we beiden in geloven en waarvan we denken dat leraren er ook echt iets aan hebben.
Een ander voordeel (sorry lezende leraren) is dat online leren (modules en challenges) wel de lusten van ontwikkelen en trainingen biedt (begeleiding op afstand), maar niet de lasten.
Want, als ik in een iets minder goede bui geweest was, had ik een onderwijsmoment gevuld over het zeuren van leraren.
Over leraren die elkaar publiekelijk afzeiken en afvallen.
Over leraren die vaker in problemen dan in oplossingen denken.

Jij blij dat ik een goede bui had!

‘Jel….ik hoop dat komend jaar 2018 voor ons uitpakt zoals we zouden willen.
Ik vind het echt zo lekker om dit samen te doen!!’

Lezers, een goed en gezond 2018 gewenst enne……


Karin Winters
Onderwijsondernemer

Categorieën
gastblog

Juf!! We hebben hem gevonden….hij lag onder de kapstok.

Een vriend van mij was docent elektrotechniek op ROC de Leygraaf in Oss. Genietend nu van zijn pensioen maar nog enorm gedreven en zeker niet stilzittend.
Allebei hebben wij een passie voor onderwijs, ik op de basisschool, hij bij de grotere lummels zoals hij dat altijd zegt. Bij bezoekjes aan elkaar altijd pratend over dat wat ons zo na  aan het hart ligt ontstond het idee om expertise uit te wisselen. “Waarom kom je niet een keertje een les over elektrotechniek en magnetisme bij mij in de klas geven”. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

En Hans zou Hans niet zijn als hij niet met enorme precisie aan de slag zou gaan. Een week later zit er een powerpoint in mijn mailbox. Kun je even kijken Irna en je ideeën erop loslaten? En zo begon wat we nu al een aantal jaren doen. Rond maart/april komt Hans altijd lesgeven bij mij in de klas. De kinderen, ik en ook Hans, wij vinden het geweldig. Zo ook dit schooljaar… Als Hans er is hangen de kinderen aan zijn lippen. Ze mogen van alles uitproberen. Hij laat de lijnen zien met ijzervijlsel bij een magneet, we laten een auto voortbewegen met magneten.

In een techniekdoos van school (techniektorens) zitten 2 mooie grote magneten. Daarmee laat Hans de Noord-en de Zuidpool zien. Ik zeg bewust mooi….want er is nog iemand die de magneet erg mooi vindt……
Na afloop van de les is een van de magneten verdwenen. De volgende dag en de weken daarna hebben we het er regelmatig over in de klas. Waar kan die magneet in godsnaam gebleven zijn? We zoeken overal in de klas. Kastjes worden binnenstebuiten gekeerd. Er wordt gezocht tot achter het digibord. Nergens te vinden.
Als ik, na ongeveer 2 maanden, er nog een keer over begin omdat Hans dezelfde les in Tilburg bij zijn kleinzoon op school ook wil geven, zie ik een gezichtje “betrekken”. Het komt goed, denk ik nog.

Als ik de week daarna op dinsdag weer op school kom (ik werk parttime) komen de kinderen op mij afgestormd. “Juf, juf!!” We hebben de magneet gevonden!! Ik kijk de kinderen verbaasd aan en gniffel inwendig. Waar, vraag ik? Juf, hij lag gewoon al die tijd onder de kapstok in de gang! Goh, echt? En dat wij dat toch al die maanden niet gezien hebben.😉 Maar…wat fijn dat hij terecht is, ik ga meteen een whatsapp naar Hans sturen. Ja juf, fijn, nou kan Hans toch de les bij David in de klas geven!
Als ik het berichtje naar Hans stuur, komt er vrijwel meteen een berichtje terug. “Een boefje die spijt heeft gekregen. Zal wel veel buikpijn hebben gehad”…..haha.
En zo is het……alles op zijn pootjes terecht gekomen. Zou het “boefje” het nog een keer wagen? Of zou er een lesje geleerd zijn? Ik denk het laatste. Lieve kids, ik ben trots op ze.

Irna Mulder, Gr 5b
De Korenaer
Oss