Categorieën
gastblog

Een jaar lang mij nergens mee bemoeien

Een jaar weg, een jaar geen onderwijs. Na ruim 30 jaar een jaar ertussenuit. Een jaar me nergens mee bemoeien. Hoe bevalt dat?
Ik merk al heel snel dat alles gewoon doorgaat. Gelukkig maar. Maar dat maakt ook meteen duidelijk dat niemand onmisbaar is.
De laatste 2 jaren had ik steeds meer moeite met het geven van onderwijs. Ik had steeds het gevoel wat sta ik hier te doen, dit is niet interessant voor de leerlingen ze moeten zelf aan de slag, zelf ontdekken zelf leren. Ik sta hier een lesje af te draaien en zij mogen luisteren. Hoe saai is dat. Gelukkig hadden wij een directeur die hier verandering in wilde brengen en dit jaar wordt er gestart met combinatiegroepen en thematisch werken. Wat een grote verandering is in positieve zin. En juist op dit moment dat ik er een jaar tussen uit ben. Maar het onderwijs kennende gaan deze veranderingen niet snel dus hoop ik volgend jaar in te kunnen stappen. Want ik merk dat ik hier toch wel weer energie van krijg om met deze veranderingen aan de slag te kunnen gaan. Onderwijs is aan verandering onderheven en dat is een uitstekende ontwikkeling alleen gaat dit te langzaam naar mijn mening en worden daar van de overheid uit onvoldoende faciliteiten voor aan- gedragen. Want wat is er nu daadwerkelijk veranderd in die 35 jaar dat ik les geef op dit gebied? Er wordt op veel scholen nog steeds klassikaal les gegeven. Een slechte zaak. Alles verandert in de wereld maar het onderwijs in Nederland blijft stilstaan. Ligt het aan de mensen die voor de klas staan? Ik denk gedeeltelijk wel, we willen alles onder controle houden, hebben moeite met loslaten, loslaten van de methode maar ook met loslaten van de leerling. We moeten meer vertrouwen leren hebben in onszelf en de leerling. Ik zelf ben ook schuldig aan dit gedrag en ik zou graag handvaten krijgen hier anders mee om te gaan. En daar schort het nog al eens aan, we willen en moeten veranderen maar we worden daar niet of nauwelijks in begeleid en gefaciliteerd. Hier ligt nog een taak voor de overheid.
Leren van elkaar is ook iets wat we in het onderwijs meer zouden moeten doen. Hoe gaan andere scholen hiermee om, jonge collega’s worden vaak gezien als betweters, waarom…? Op die school lukt het wel, hoe kan dat? Ja een andere populatie is dan het excuus en ga zo maar door.
Elke leerling is anders, elke leerling heeft recht zich optimaal te kunnen ontwikkelen op alle gebied in een veilige, vertrouwde en uitdagende omgeving en wij onderwijs Nederland moeten dit onderhand maar eens waarmaken.
I just sued the school system!!! Een alles zeggend filmpje op YouTube.com.

https://www.youtube.com/watch?v=dqTTojTija8

Anita van Tilborg werkt op basisschool De Cocon in Tilburg. Op dit moment is zij voor een jaar samen met haar echtgenoot in Houston, Texas. Dank Anita voor jouw mooie bijdrage.

Categorieën
Extern artikel Gedicht

Dag van de leraar

Wat een prachtig idee met een mooi toepasselijk gedicht voor mijn oud-collega’s van De Lochtenbergh. image

Dag van de leraar 2016

Onze leerlingen zijn de toekomst, en wij leraren hebben de sleutel in onze handen.
Wij zijn de sleutelfiguur voor onze leerlingen.

De sleutel die deurtjes opent in het hoofd en in het hart. Deurtjes die bepalend zijn en anders misschien wel gesloten zouden blijven.

Wij leraren zijn de sleutelfiguur die talenten ontdekken en ontwikkelen, die kwaliteiten benutten en verbinden.

Jij bent die leerkracht die de juiste sleutel weet te vinden die nodig is wanneer een kind op slot zit.

Jij doet er toe! En vandaag staan we daar op de dag van de leraar even bij stil.

 

Categorieën
blog

Hoeveel talent heb jij?

Eigenlijk heb ik geen idee wat het precies is. Wat is talent? Is het ergens heel goed in zijn? Kun je meerdere talenten hebben? Kun je ook geen talenten hebben? Hoe weet je wat jouw talent is?

Inzoomen op je talent is ook zo’n prachtige uitspraak. Mooi denk ik, maar als je kiest om in te zoomen op je talent moet je er ook heel goed in zijn. Dat voel ik in ieder geval zo. Wat als je niet zo goed blijkt te zijn?

Er zijn op dit moment allerlei talentenjachten voor hele jonge kinderen. Deze kinderen hebben nu al ingezoomd op één talent en zijn inderdaad ergens heel goed in. Wij zetten deze jonge talenten naast elkaar en beoordelen ze alsof het volwassenen zijn. Wat doen deze beoordelingen met die kinderen? Een goede beoordeling maakt dat ze nog meer gaan inzoomen? Een slechte beoordeling haalt hun plezier weg? Ik vraag het me steeds zo af.

Onze dochter is best goed in schilderen. Niet zo raar want ik beschik over een prachtig atelier. Op vierjarige leeftijd maakte ze een prachtig werk. Helemaal zelf zonder hulp. Ik vond het geweldig. Daarna probeerde ik haar steeds weer zover te krijgen. Nam haar mee het atelier in. Probeerde haar te enthousiasmeren, te stimuleren en weet ik wat nog meer. Dat werkte dus niet.

Er gebeurde niet meer wat er die ene keer gebeurde.

Ik heb het gelaten. Wekenlang kwam ze er niet. Zondag vroeg ze in één keer of ze weer eens mocht schilderen. Samen het atelier in. Dochter regelde alles zelf en was heerlijk aan het werk. Wat heb ik genoten. Zelf niets gedaan gewoon van een afstandje het schouwspel bekeken.

Eigenlijk hoop ik dat kinderen helemaal nog niet gaan inzoomen. Dat ze juist allerlei verschillende dingen gaan en mogen ontdekken. Dat de school kinderen juist dat gaat bieden wat ze thuis niet meemaken of zien. Dat kinderen leren hoe het is als iets niet goed lukt en om leren gaan met taken die minder leuk zijn, maar toch gewoon moeten. Ik hoop dat kinderen zich daarnaast thuis af en toe ook lekker mogen vervelen, gewoon met niets iets moeten doen en lekker mogen rommelen.

Kinderen van nu hebben het druk. Van de buitenschoolse opvang naar de zwemles, van de muziekles naar de dansles. Ook de weekenden zitten vol met leuke bezoekjes en festiviteiten.

De meest fijne dagen voor mij zijn die dagen waarop niets gepland is en waarop alles kan. Als iemand vraagt wat ik dan op die dag gedaan heb zeg ik altijd lekker aangerommeld in huis. Eigenlijk ook geen idee wat dat is, maar ik vind het heerlijk!image

Categorieën
Extern artikel

Prachtige reflectie

http://hetkind.org/2016/10/02/leraar-gevallen-en-opgestaan/

Vandaag even wakker worden met een prachtige reflectie van Kim van Haeften in Het Kind.

Categorieën
filmpjes

Hoe ben jij creatief?

Prachtige film die tot de kern komt. De film geeft antwoord op de vraag waarom ons onderwijssysteem moét veranderen. Mooie quote: Jij hebt geen idee wat jouw talenten zijn…

Categorieën
blog

De maakbaarheid van een schoolleider

Ik heb idealen. Met die gedachte begon ik ruim 3 jaar geleden met mijn eerste baan als schoolleider. Ik was 5 jaar adjunct directeur geweest op een grote school en had er onwijs veel zin in. Juist leerlingen uit achterstandssituaties verdienen het beste onderwijs dat er is. Werk aan de winkel. Mijn voorganger had op deze plek de afgelopen 5 jaar stevig ingezet op een doorgaande herkenbare lijn binnen de school. Er was prachtig nieuw meubilair en een duidelijke leerlijn met 3 werkaanpakken te zien. Mijn focus lag de eerste twee jaar op verbinden. Verbinden met de ouders van de school, met de wijk, met het team. Mijn school positief wegzetten en mensen laten groeien en bloeien. We werden een Vreedzame school en we leerden beter te kijken naar onderwijsbehoeften van de leerlingen. We gingen de kwaliteiten en betrokkenheid van onze ouders ook beter zien. Na ruim drie jaar kan ik concluderen dat er veel gebeurd is en daar ben ik trots op. Mocht me dit jaar op basis van al dat werk zelfs registreren als registerdirecteur. Waar ik de laatste tijd veel over ben gaan nadenken is de veranderingsgezindheid van een school, mijn school, de mensen, van het onderwijs. We gaan zo hard als de laatste schakel gaat? Ik wilde dat steeds niet zien en wil het eigenlijk ook nog steeds niet geloven. Ik ben een innovator, voor mij kan het altijd anders. Het is steeds lastiger om me te verplaatsen in leraren die het anders voelen en zien. Ik geloof niet meer in de 4 jarige plannen in deze veranderlijke wereld. Onze kinderen verdienen een omgeving die hen stimuleert en uitdaagt. Een omgeving die aansluit bij de wereld daarbuiten. Een omgeving die durft te laveren en wil meebewegen. Een omgeving die fouten durft te maken en bereid is om steeds weer op zoek te gaan. Graag vanuit opbrengsten in hoofd hart én handen. Technologie en maatschappelijke ontwikkelingen gaan maar door. Veranderen is geen kunstje. Mensen zijn niet maakbaar. Mensen moeten de noodzaak om te veranderen voelen. Het is mij deels gelukt om dat te bewerkstelligen en dat is voldoende. Voor mij is het nu tijd voor andere keuzes. Persoonlijk plezier en geluk gaan meer centraal staan. Ik ga meer gelijkgestemden opzoeken en samen met deze mensen werken aan mijn cirkel van invloed. Een prachtige nieuwe uitdaging als projectleider cultuur met kwaliteit staat voor de deur. Ik mag onderwijs verbinden met mijn andere passie kunst en cultuur. Daarnaast ga ik de belangrijkste wereld die thuis heet weer bewuster meemaken en meer genieten van al het moois dat onze dochter ons geeft. Krijg daarnaast ook meer tijd om zelf te tekenen, te schilderen en te fotograferen en dat maakt me blij. De weg op mijn school is vrijgemaakt voor de opvolger en ik wens hem of haar heel veel plezier en geluk in een prachtige onderwijswereld die ook voor een heel klein stukje van mij is geworden.

Categorieën
blog Extern artikel

Tessa Otten publiceert op het kind.org

“Tessa Otten, student van de Fontys Pabo in Tilburg heeft nu haar eigen auteursprofiel, haar verhalen worden gepubliceerd op hetkind.org. Voortaan staat haar naam in de lijst van schrijvers, waaronder onderwijshelden als Luc Stevens, Kees van Overveld en Ivo Mijland. Als je haar tegenkomt mag je haar best even knijpen.”

Je kunt Tessa tegenkomen op de leukste stadsschool van Tilburg. Basisschool De Cocon. De school waar ik schoolleider was. Natuurlijk ben ook ik enorm trots op haar. Geniet van een nieuwe blog op hetkind.org