Er is niemand die nu iets heeft aan mijn tranen

Vrijdagochtend 21 september. Onderweg naar Oss, niet wetend wat deze dag gaat brengen. Mijn hoofd bij de leraren van de Korenaer die vandaag de kinderen van hun klas weer zien. Zijn ze er allemaal? Lukt het om het gesprek met de kinderen te voeren? Kan je voorbereid zijn op zo’n gesprek? 

Het regent pijpenstelen, zelfs het weer is treurig. Bij het spoor aangekomen gaat de slagboom naar beneden. Shit… Een trein dendert voorbij. Tranen in mijn ogen. Daar was ik even niet op voorbereid. Even slikken, er is niemand die nu iets heeft aan mijn tranen. Ik wil er zijn voor de leerkrachten. Net zoals zij er zijn voor hun klas.

Lees verder

Donderdag 20 september…

Na 2 weken thuis te zijn geweest door een operatie (opnieuw weghalen moedervlek) rijd ik deze ochtend over het spoor richting school. Ik heb er weer enorm veel zin in en ik zal blij zijn als ik “mijn kids” weer zie. Heerlijk vak heb ik toch. Er voor de kinderen zijn, ze voor een stukje op weg helpen naar volwassenheid, ze iets bijbrengen op allerlei vakgebieden…mooier is er voor mij niet.

Lees verder