Om nooit te vergeten

In januari kreeg ik een mailtje van Microsoft Nederland dat ik samen met nog twee andere MIEE’s (Microsoft InnovativeEducator Experts) naar de Education Exchange (E2) conferentie mocht in Singapore. Wow, daar moest ik even van bijkomen. Ik had me opgegeven en keurig een Sway ingeleverd met mijn motivatie. Maar nu was het dus echt. Ik wist nog niet echt wat ik moest verwachten, maar het heeft al mijn verwachtingen overtroffen. 

Lees verder

Als Onderwijs als Passend gezien wordt

Als één van de eerste mocht ik hier op Onderwijskoppen een onderwijsmoment plaatsen. Dat moment ging destijds over onze dochter die gediagnosticeerd werd met de diagnose Autisme (klassiek) en voorlopige diagnose DCD (coördinatie ontwikkelingsstoornis) en vertelde wat het met ons deed om de overgang van regulier naar speciaal onderwijs vlot te trekken. Nu, bijna tweeënhalf jaar verder, laat ik graag weten hoe we haar huidige onderwijssetting ervaren en welke verlossende antwoorden er voor ons gekomen zijn, zodat haar huidige school definitief als passend aangewezen mocht worden.

Lees verder

Ineens vielen er puzzelstukjes in elkaar

Op een dag komt mijn zoon met een complete woede uitbarsting uit school. Er valt niet mee te praten, en nadat de rust wedergekeerd is laten we hem. Een dag later vraagt een moeder van een andere jongen uit de klas hoe het gaat met mijn zoon. Haar zoon maakt zich zorgen om mijn zoon. Mijn zoon, thuis altijd zijn woordje klaar, is erg stil in de klas en oogt angstig. De dag erna geeft hij aan dat zijn bakje kapot gemaakt is tijdens het buiten spelen. Dit zou op zich een eenmalig incident kunnen zijn totdat je verder met hem in gesprek gaat. Hij is angstig op school. Hij wordt elke dag geslagen of geschopt op school. Zijn spullen worden afgepakt er weggelegd. Hij is bang om buiten te spelen, er loopt een “lopende pestclubje” rond. Zijn laatje met spulletjes staat onder het digibord zodat kinderen er niks uithalen.

Lees verder

Waar gevoel is, is kracht, ontwikkelkracht!

Mijn Leeruitdaging: meer in verbinding met mijn innerlijk kompas.

Vorig jaar beschreef ik mijn eerste onderwijsmoment met de titel “vertraag en volg je hart”, waarin ik afrondde met een droom voor 2018. Ik droomde van integrale onderwijscentra waar professionals (en ouders) samenwerken en talenten inzetten over de grenzen van organisaties heen. Meer professionals die vanuit talent en passie aan het werk kunnen en mogen zijn. Niet moeten werken volgens de richtlijn en structuren van de eigen organisatie maar de moed hebben om vanuit hun talent nieuwe werelden samen te brengen en te genieten van de parels van de dag. Samen met collega’s investeren in onderwijs dat uitgaat van het kind in de leerling en de mens in de professional met al zijn talenten, dromen en ambities!

Lees verder

Mevrouw, heeft u even tijd?

Als loopbaanbegeleider bouw je vaak best een intense band op met leerlingen. Je loopt toch een poosje met ze mee in een onzekere tijd rondom de studiekeuze. Zo ook met Ruby. Niet de echte naam, maar ik vernoem de leerling even naar Ruby Rose, een bad-ass tv persoonlijkheid die niet helemaal voldoet aan het stereotype van een vrouwelijke actrice. Net als Ruby dus. Die staat in de deuropening, “mevrouw, heeft u even tijd?”. Het is al de derde keer deze week dat Ruby een gesprekje aanknoopt in de pauze. Steeds casual maar ik zie dat er meer speelt. “Tuurlijk, voor jou altijd. Moet de deur dicht?”, vraag ik terwijl ik de gang in kijk. Drommen derde en vierdejaars storten zich op hun broodtrommel, hangen in de vensterbanken en gaan uit hun dak op een meegebrachte Bluetooth speaker.

Lees verder

Een reis vol gedragen onderwijs

Waar ik een jaar eerder dankbaar was voor een harde val, zo’n neus-op-de-feiten-val, heb ik mij dit jaar gedragen gevoeld. En dat dragen verwoord precies waar voor mij onderwijs over gaat. Het dragen van. Totdat de ander heeft leren dragen. Gedragen worden vanuit onvoorwaardelijk vertrouwen en openheid, zuiver en volwassen communiceren en waar kennis en ervaringen zijn verbonden. Vallen, opstaan en leren dragen dus.

Lees verder

Er is niemand die nu iets heeft aan mijn tranen

Vrijdagochtend 21 september. Onderweg naar Oss, niet wetend wat deze dag gaat brengen. Mijn hoofd bij de leraren van de Korenaer die vandaag de kinderen van hun klas weer zien. Zijn ze er allemaal? Lukt het om het gesprek met de kinderen te voeren? Kan je voorbereid zijn op zo’n gesprek? 

Het regent pijpenstelen, zelfs het weer is treurig. Bij het spoor aangekomen gaat de slagboom naar beneden. Shit… Een trein dendert voorbij. Tranen in mijn ogen. Daar was ik even niet op voorbereid. Even slikken, er is niemand die nu iets heeft aan mijn tranen. Ik wil er zijn voor de leerkrachten. Net zoals zij er zijn voor hun klas.

Lees verder