Passie voor onderwijs…. Da’s voor mij:

  • Meneer van Raak, die mij zijn mooiste Mickey Mouse gunde in mijn poesiealbum
  • Frater Eeltink (wiskunde), die mijn ouders thuis kwam vertellen dat ik deug.. waar anderen dat niet (meer) zagen
  • Mister Charles, die me vertrouwen schonk en autonomie gunde
  • Kinderen in mijn eerste stageklas die het leraarschap in mij wakker kusten, meegingen in mijn verhalen, me liefdevol lieten blunderen
  • Jules Widlak, die mij mijn juffenhandschrift gaf
  • Pierre van de Winkel, die enorm hoge verwachtingen uitsprak richting mijn leraarschap van groep vier. Me (impliciet) dwong het beste van mezelf waar te maken voor de kinderen in onze school
  • Mijn papa die zei… hup haal me in!
  • Hassan, die in 1988 met zwarte modderhanden op me af kwam rennen toen ik als bruid het schoolplein betrad
  • Alex, mijn Ciske de rat
  • Job… die ik liet zitten in groep vier…omdat het niet anders ‘kon’… terwijl alles in mij riep dat het fout was
  • Madelon van 5, die braafheid tot mooiste humor wist te maken
  • M’n lief, die me jarenlang pedagogiek en onderwijskunde studeren, naast baan en gezin, gunde
  • Onze kinderen, de liefde voor hen die mij nog harder liet lopen voor goed onderwijs
  • Yolanda Konincks, ‘mijn’ student beeldend vormen die met mij een zomervakantie lang doorschreef aan onze eigen methode textiele werkvormen voor mijn basisschool
  • Heerlijk prettig gestoorde kunstenaars op de Academie voor Beeldende vorming die ik mocht verleiden tot docentschap
  • Baas der bazen Ad van Steensel die – toen ik op de Pabo – ging werken eigenlijk enkel zei… “ga Edith ga, maak moois, dat kun jij”
  • Ad Eikenaar, voor de mooiste pedagogiek, liedjes & samen onderwijs ontwerpen voor onze studenten
  • Honderden leraren die hun professionele verhaal over hun vak deelden waarmee het formuleren van bekwaamheidseisen voor leraren mogelijk werd
  • Mijn oud-docenten pedagogische academie, die het mij mogelijk maakten hun directeur te zijn terwijl ik van toeten nog blazen wist, de Raad van Bestuur die het aandurfde…
  • Wim Taks, die van weinig woorden prachtige zinnen maakt
  • Frank Jansma, die doorging waar ik het opgaf
  • Directeuren en collega’s SKBO die de ring in stapten en binnen no-time financiële malaise en gebrek aan onderwijskwaliteit om wisten te buigen naar goed onderwijs voor zoveel kinderen met zwarte cijfers
  • Sandra zag, en maakte SAAM* met mij
  • De pure pret in onze scholen. Cabaret wat we op KANtoor weten te maken, ook van de ongeoorloofde soort
  • Oud-leerlingen, studenten en collega’s die prachtige gezamenlijke herinneringen wakker houden. 
    Die kansen hebben waargemaakt. 
    Die merkbaar en zichtbaar houden dat er niets boven onderwijs gaat.
  • Vele onderwijs Tweeps, die passie al of niet ontkennen, en vervolgens daarmee bewijzen dat het er is
  • Elke ‘deugniet’ met een juf of meester die in hem/haar gelooft

Dat is passie in onderwijs.
Geloof in ieder kind. Elke dag opnieuw.
Het beste van jezelf geven voor goed onderwijs voor hen.
Daar hebben ze recht op!

Edith van Montfort

Daar ga ik voor!

Wat is passie en heb je dat nodig om onderwijs te geven? Om het vol te houden, daar waar het beroep in al zijn facetten toch aardig onder druk staat. Een passie voor onderwijs? Het klinkt bijna een beetje soft. Zoiets als een roeping. Zelf moet ik dan meteen aan Florence Nightingale denken die bij een ieder bekend staat om haar grenzeloze toewijding en grote deskundigheid op het gebied van de zorg aan zieken. Of ik denk aan moeder Teresa. Getroffen door het lot van daklozen, zieken, zwervende en stervende kinderen. Ze besloot zich te wijden aan deze armsten der armen.

Lees verder

Passie voor …

Het is misschien een modewoord aan het worden of wellicht is het dat allang. Voor mij is het wel iets essentieels. Passie zit in iedereen. Sommigen hebben het heel veel, sommigen hebben het teveel. Bij anderen valt het niet op, zij lopen er niet mee te koop. En wat mij betreft is er ook een groep die zijn passie nog niet ontdekt heeft en aan het zoeken is.

Ergens oprecht van houden en kunnen genieten geeft je in ieder geval energie en dat is wat we nodig hebben in het onderwijs. Energieke collega’s die elke dag weer genieten van hun vak, van hun kinderen, maar ook van hun collega’s. Collega’s die trots zijn op hun vak, op hun school, maar vooral ook op zichzelf.
Passie is er dus in allerlei gradaties en allerlei vormen. De manier waarop jijzelf daar zelf vorm aan geeft, die bij jou past is altijd goed.

Lees verder

Mijn advies werd daardoor uitgebreider en persoonlijker

Toen ik afstudeerde had ik een lange schoolloopbaan achter de rug, langer dan nodig was.

Na de mavo, naar de havo, want ik wilde juffrouw worden. Wat viel die pabo tegen. Niet de opleiding, die was top. Leuke vakken, veel uitdaging. Niet de kinderen, daar deed ik het voor. Maar wat deed mij dan wel stoppen? Eerlijk? Mijn eigen lange schoolloopbaan met mijn eigen problematiek, het onbegrip dat ik toen nog moest verwerken… Alles kwam tijdens de tijd op de Pabo keihard terug.

Lees verder

Ik moest er erg naar zoeken

Ergens halverwege de jaren negentig gebeurde het. Er ging bij mij voorzichtig een vuurtje aan. Een nieuw vuurtje. Mijn passie voor onderwijs begon naast mijn passie voor de kunsten te groeien, daar op dat moment in de collegezaal van de Academie voor Beeldende Vorming. 

Onderwijskunde heette het vak dat ik daar volgde. Mijn docent was Edith van Montfort. We moesten een presentatie houden. Geen idee meer waarover, maar ik herinner me het gevoel dat ik kreeg tijdens die presentatie nog goed. Ik werd er blij van. Het was spannend om voor de groep te staan, maar ook gaaf. Ik kreeg er een kick van om het verhaal goed te vertellen. 

Lees verder

De passie voor onderwijs is een blijvertje

Mijn moeder vertelt me elke keer als ‘het verleden’ ter sprake komt, dat ik van jongs af aan juf speelde. Als er kinderen voorhanden waren, dan zette ik die in mijn klas. Anders deed ik het wel met poppen. Ach, ik was een jaar of zes- zeven.

Mijn basisschooltijd bracht ik door op een echt Katholieke Montessorischool. Naast het klooster en met een ‘zuster (Theresia) als hoofd van de school. ‘Je moet er wel een kind voor zijn’ hoor je vaak. Nou dat was ik dan blijkbaar. Montessori onderwijs maakte mijn leren leuk. Dat is tegenwoordig in de zwart/wit discussie natuurlijk uitgesloten om te zeggen. Directe Instructie …nou ik kan het me niet herinneren.

Wel plannen en organiseren van weektaken, samen leren en elkaar helpen bij verschillende vakken. In de zesde klas heb ik het grootste deel van mijn tijd doorgebracht in de eerste klas, als hulp van de juf.

Lees verder

Ik hoor muziek naast me

Ik hoor muziek naast me. Ik beweeg mijn tenen, mijn vingers. Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik kijk op mijn wekker. 6:50 u. Ik hoef dus niet te werken, want anders zou mijn wekker al om 6:00 u af zijn gegaan. Dat betekent dat het donderdag is. Opgelucht druk ik op de snooze-knop van mijn wekker. Het is voorbij, het schooljaar. Het is me gelukt en ik leef nog. 

Het was een bijzonder jaar. Ik startte dit jaar met mijn duo waar ik al een paar jaar samen een klas mee draaide. Ik deed de klas op dinsdag en woensdag. Zij op maandag, donderdag en vrijdag. Nog voor de herfstvakantie viel zij uit. Vanaf toen stond ik dus ook op de maandag voor de klas. En op donderdag en vrijdag kreeg de klas verschillende invalkrachten. Ik probeerde ervoor te zorgen dat ook zij de klas zo goed mogelijk konden draaien. En daarnaast bedacht ik leuke lessen om het onderwijs meer ervaringsgericht en uitdagender aan te bieden. 

Lees verder

Passie, voor wie het doorheeft.

Degene voor wie Mokums niet direct gesneden koek is, zou kunnen denken dat Johan Cruijff gezegd heeft: ‘Je gaat het passie als je het doorhebt.’ Maar Cruijff was als voetballer en trainer een vakman, dus dat kan ik me maar moeilijk voorstellen.

Van de ene JC naar de andere JC is, gezien de religieuze status van sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder, maar een kleine stap. Van de andere JC hebben we geleerd dat je met passie maar beter kunt oppassen. Passie en hartstocht zijn synoniemen en ‘tocht’ betekent in het woord hartstocht ‘trekken.’ Iets trekt aan je hart. Dat doet pijn. Passie, een woord dat aan het begin van de dertiende eeuw onze taal binnensloop, betekent lijden. Dat is niet zo verwonderlijk, want passie verwijst naar het lijdensverhaal van Jezus Christus. In elke katholieke kerk hangen de staties, die het lijdensverhaal uitbeelden. Passie is prachtig, maar ook afschuwelijk, denk ik telkens als ik de veertien schilderijen zie.

Lees verder

Een sprong in het diepe

De verhalen zijn terug. En met de de verhalen ook de discussies. Discussies over goed onderwijs. Over hoe leerlingen te motiveren en betrokken te krijgen? Hoe leerlingen aan te spreken op hun verantwoordelijkheden? Hoe om te gaan met toetsen en lesvoorbereidingen? Waar waren die dan, zul je je misschien afvragen? En waarom waren ze er niet?

Ze zijn natuurlijk nooit weggeweest, maar wel binnen de muren van dit huis.

Lees verder