Er is niemand die nu iets heeft aan mijn tranen

Vrijdagochtend 21 september. Onderweg naar Oss, niet wetend wat deze dag gaat brengen. Mijn hoofd bij de leraren van de Korenaer die vandaag de kinderen van hun klas weer zien. Zijn ze er allemaal? Lukt het om het gesprek met de kinderen te voeren? Kan je voorbereid zijn op zo’n gesprek? 

Het regent pijpenstelen, zelfs het weer is treurig. Bij het spoor aangekomen gaat de slagboom naar beneden. Shit… Een trein dendert voorbij. Tranen in mijn ogen. Daar was ik even niet op voorbereid. Even slikken, er is niemand die nu iets heeft aan mijn tranen. Ik wil er zijn voor de leerkrachten. Net zoals zij er zijn voor hun klas.

Lees verder

Onderwijsmoment 2018 door Paul Ket

Mentoruur met mijn 2 havo klas. Het is een klas met iPads en ik probeer zoveel mogelijk nieuwe dingen met ze te doen. Ze weten dat en we kunnen samen lachen over de techniek die ons in de steek laat. De wiskundeles daarna aan de slag met Teams en OneNote. Bij iedereen deed het het prima, behalve bij Onno. Luid mopperend verkondigde hij dat het niet werkte en dat het stom was. Een snelle check maakte duidelijk: hij was niet aangemeld. En dan werkt het niet in de schoolomgeving.

Lees verder

Afscheidswoord herdenkingsbijeenkomst 8 oktober 2018

Donderdagochtend 20 september wandel ik zoals elke dag in een kwartiertje naar school. Een laatste zomerse dag dient zich stralend aan. Ik neem een kop koffie, praat even met enkele leerkrachten en ga kort na half negen naar groep 1-2 van juffrouw Jeanne. Ik kom voor een flitsbezoek, zoals wij dat noemen. Jeanne voert een kringgesprek over een ruzie tussen twee kinderen. Zelf zit ik ook in de kring, op een stoeltje dat leeg was.

Lees verder

In verbinding bij Ontwikkelkracht

In 2018 heb ik vaak nagedacht over mijn rol in het onderwijs. Als schoolleider was ik teleurgesteld in de maakbaarheid van het onderwijs. Het lukte mij toen niet om de echte verandering te maken. Ondanks de vele legitieme redenen die te noemen zijn over het waarom daarvan, voel ik me daar nog altijd niet helemaal blij over. Ergens in mij zit een enorme drive om die klus aan te pakken en te verwezenlijken. Waarom veranderen? Dat antwoord heb ik vrij snel. Omdat ik in mijn onderwijs carrière én als moeder veel kinderen uit ons huidige systeem zie knallen en ik zie dat dàt ongelooflijk veel schade brengt in het jonge leven van kinderen.

Lees verder

Een sprong in het diepe

De verhalen zijn terug. En met de de verhalen ook de discussies. Discussies over goed onderwijs. Over hoe leerlingen te motiveren en betrokken te krijgen? Hoe leerlingen aan te spreken op hun verantwoordelijkheden? Hoe om te gaan met toetsen en lesvoorbereidingen? Waar waren die dan, zul je je misschien afvragen? En waarom waren ze er niet?

Ze zijn natuurlijk nooit weggeweest, maar wel binnen de muren van dit huis.

Lees verder

Donderdag 20 september…

Na 2 weken thuis te zijn geweest door een operatie (opnieuw weghalen moedervlek) rijd ik deze ochtend over het spoor richting school. Ik heb er weer enorm veel zin in en ik zal blij zijn als ik “mijn kids” weer zie. Heerlijk vak heb ik toch. Er voor de kinderen zijn, ze voor een stukje op weg helpen naar volwassenheid, ze iets bijbrengen op allerlei vakgebieden…mooier is er voor mij niet.

Lees verder