Trots

Al ruim anderhalf jaar werk ik volop aan het vraagstuk leven lang leren. En wat dat inhoudt en wat dat dan moet zijn. Minder vanuit een onderwijsbril, wel met de bril van wat werkenden – ook in het onderwijs! – nodig hebben en binnen een onderwijsorganisatie met al zijn nukken en prachtigheden.

Want een leven lang leren klinkt mooi en ja , we moeten allemaal langer werken en waardevol blijven voor onze baas of misschien nog wel belangrijker: voor onszelf. En vaak doen we dat vanuit onze eigen motivatie en soms ook omdat dat life-changing-event er was. Ontslag, reorganisatie, hoger op willen maar niet het juiste papiertje of iets in de privé kring waarbij je je afvraagt of dit het nu is wat je de rest van je leven als werk wil blijven doen.

Studeren, korter of langer. Als je werkt, een gezin hebt of in elk geval niet meer direct van de middelbare school afkomt heeft impact. Veel impact. Het is een keuze die je niet licht maakt en waarvan wij als onderwijsorganisatie weten dat de achterban minimaal zo belangrijk is als de motivatie van de student.

En daarom kwam dit ook zo binnen. Een jochie van 12. Op de radio als deelnemer aan een quizz. Maar hij had niet veel tijd. Want hij ging naar de diploma-uitreiking van zijn moeder. Ze kreeg namelijk haar master diploma uitgereikt. Of hij trots was, vroeg de presentator. Trots? Het spatte door de radio heen.

En ik? Ik pinkte een traantje weg voor deze stoere kerel. Want ontwikkelen, leren, studeren of wat dan ook en in welke vorm dan ook. Dat doe je voor jezelf, maar voor zoveel meer dan dat.
———
Janneke Gielisse – Is dol op innovatie, social, content, online. Marketeer in hart en nieren met een zwak voor onderwijs, persoonlijke ontwikkeling en een leven lang leren. Leest alles wat los en vast zit. Daarnaast trotse moeder van 2 stoere jongens.
@jannekegielisse

Job alerts uit. Hakken aan. Nieuwe avonturen zijn begonnen!

Een leven lang leren is het nieuwe normaal. Want dienstverlening verandert: wat is bijvoorbeeld nog de meerwaarde van expertise en advies in deze 24 uurs wereld van online informatie? En wanneer werkplekken vervallen: wat kun je als medewerker toevoegen na automatiseren?
Dit vraagt van alle beroepsgroepen een voortdurend meebewegen met veranderende taken. Een leven lang leren hoort er dus voortaan bij, maar hoe dan? En wiens verantwoordelijkheid is dat? Werkgever of werknemer, een oud dilemma.
Ontwikkelingsmogelijkheden vanuit de werkgever zijn zeker belangrijk. Het regelmatige gesprek met je leidinggevende waarin je samen op tijd inzoomt op jouw volgende groeidoelen. Het budget dat je baas beschikbaar stelt, voor omscholen of bijspijkeren of verder excelleren.

Daarnaast geloof ik sterk in de impact van het nemen van eigen regie. Het inzicht dat continue werken aan je eigen vaardigheden belangrijk is, groeit. Meer en meer mensen stellen zich proactief op in hun eigen professionele ontwikkeling. Want beweging houdt fris.

Plan voor groei
Ik denk dat er nog steeds veel kracht schuilt in de mindset theorie van Carol Dweck (hoewel op dit moment ter replicadiscussie in het domein van oorsprong, de onderwijswetenschap) waarbij ze onderscheid maakt tussen de fixed en de growth mindset. Mensen met een groei mindset geloven dat basis eigenschappen zoals intelligentie of talent ontwikkeld kunnen worden met doorzettingsvermogen, oefenen en hard werken. Deze kijk creëert een liefde voor leren, die cruciaal is op de arbeidsmarkt van nu!

(E)learning expert Laura Overton benoemt eind 2016 in een blog een 7 tal mindset shifts. Bewegingen in denken die helpend kunnen zijn om het groeidenken te omarmen.
1. Attitude to change: work it.

2. Attitude to failure: learn from it.

3. Attitude to the unfamiliar: explore it.

4. Attitude to cynism: disrupt it.

5. Attitude to technology: test it.

6. Attitude to you: believe in yourself.

7. Attitude to opportunity: unlock it!

Begin 2017 kom ik tot de conclusie dat het tijd is voor een volgende stap in mijn loopbaan. En: aan deze conclusie verbind ik het nemen van ontslag. Zeer zeker spannend, maar vooral persoonlijk en professioneel bij mij passend: “A comfort zone is beautiful place, but nothing ever grows there!”

Er ontstaat ruimte in hoofd en agenda voor oriëntatie op een mooie nieuwe uitdaging. Voor ontmoetingen in mijn learning zone. Inspirerend, leerzaam, waardevol! Ik geniet van prachtige gesprekken met interessante mensen met een passie voor hun organisatie in onderwijs, zorg, welzijn. Gesprekken die mijn profiel en richting scherpen.
Ook op persoonlijk vlak brengt de periode in between jobs ruimte. Voor doordeweeks uit of thuis lang lunchen, voor voor en na schooltijd tijd voor van alles of juist niets met mijn jongens, voor bijspringen op school, voor hulp bij klussen en verhuizen, voor veel sporten, voor vrijwilligerswerk, voor het organiseren van familie- en buurtfeesten, en vooral ook voor het verwerken van mijn moeders plotselinge overlijden.

Social media: recruitment 2.0
In mijn reis naar een nieuwe baan bewijzen social media voor mij opnieuw hun kracht. Met de combinatie Facebook, LinkedIn en Twitter ontwikkelt zich een netwerk met een enorm bereik. Dat leidt tot interessante kennismakingen in real life, én tot het vinden van mooie #vacatures, waaronder deze:

Ook oud-collega’s nu daar werkzaam attenderen me enthousiast on- en offline. Het netwerk kan dus leiden tot werk, want: met ingang van 1 oktober werk ik als teamleider / hoofddocent bij de bacheloropleiding Pedagogiek! Een veelzijdige rol in een toonaangevende onderwijs- en onderzoeksorganisatie, die organiserend en leidinggevend vermogen combineert met didactiek. De nieuwe ervaringen in deze eerste weken zijn overweldigend, inspirerend en zo leerzaam. Hoe mooi is het dat ik dat doe bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN), een bruisend en hoogwaardig kenniscentrum, waarin samengewerkt wordt aan het leren en innoveren voor de beroepspraktijk van de toekomst. En zo is mijn cirkel rond. Dat wil zeggen: voor de komende periode J
Was is jouw plan voor groei in 2018? Ik ben benieuwd @judith_broek !

Ik voelde mij een kluns en was het ook…

Ik voelde mij een kluns en was het ook…

Mijn onderwijsmoment 2017 is het moment waarop ik vond dat ik moest stoppen met lesgeven.
Laat ik beginnen bij het begin.
Nee het was niet vanaf het begin mijn droom om juf te worden.
In groep 1 en 2 wou ik uitvinder worden, zoals Willy Wortel.

In groep 4 veranderde dat naar iets op toneel.
En ach daarna raakte mijn droom /idee wat op de achtergrond.
Door het lot (?) wie zal het zeggen, zat ik ineens op de P.A.
De laatste lichting, d.w.z. als je bleef zitten of niet slaagde dan moest je 2 jaar extra.

Eigenlijk was het vanaf dag 1 duidelijk, ik zat op mijn plek.
De theorie vond ik geweldig, de stages ook.
Al tijdens het begin van mijn studie zei men…’het trekt wel aan’.
Aan het einde van mijn studie zei men dat nog steeds: ‘het trekt binnenkort wel aan’.

Dat gebeurde dus niet.
In 1986 was er weinig vraag naar leerkrachten.
Ik viel her en der in, maar kreeg nergens iets vast.
Achteraf was het een mooie periode om in verschillende ‘keukens’ te kijken.

Ik was absoluut op mijn plek bij kinderen met leer- en opvoedingsproblemen.
Ik had wat minder met zeer moeilijk lerende kinderen.
Ik kwam thuis toen ik ging invallen op een ZMOK school.
Zeer moeilijk opvoedbare kinderen stalen vanaf dag één mijn hart.

Ik kreeg mijn eerste vaste aanstelling op de woonwagencentrumschool De Tazelaar.
En daar kwam alles samen.
Alles wat ik de afgelopen jaren had geleerd, kon ik daar kwijt.
Ik begon in groep 0 (3&4 jarige kleuters) en eindigde in groep 7&8.

Ik was en ben niet een doorsnee leerkracht.
Ik hou van grapjes en vooral het onverwachtse.
Ik ben redelijk streng, maar kinderen ervaren dat nooit zo.
Ik ben lawaaiig maar wil dat het stil is als iedereen werkt.

21 jaar geleden kwam er zomaar een nieuwe uitdaging op mijn pad.
Ik werd onderwijsconsulent en gaf ook nog een klein beetje les, zo’n 7 dagen per jaar.
Elk schooljaar was ik zenuwachtig als ik voor het eerst weer les moest geven aan een nieuwe groep.
Maar dat gevoel verdween per direct als de kinderen het klaslokaal binnen kwamen.

‘Ohh ja’, dacht ik,’ zo voelt het!’
Ik genoot en ik denk de kinderen ook.
Ik was wel wat tijd kwijt aan de voorbereidingen maar dat vond ik leuk.
En ik mocht vaak ook een creatieve opdracht bedenken.

De laatste jaren zijn er echter vele veranderingen in het onderwijs.
Ik volgde trouw alle uitleg en verdiepte mij in alle nieuwe ontwikkelingen.
Het direct instructiemodel, de vaardigheidsmeter, groepsplannen en een nieuwe taalmethode.
En pff het digi-bord, heel wat extra uitleg gekregen, de mogelijkheden zijn eindeloos en de haperingen ook.

Daar begon het eigenlijk mee.
Mijn gedoe met het digi-bord.
Ik werd gek van het gezoem van de beamer.
Ik was dagen bezig met voorbereiden en trainen (thuis) om vervolgens niets met het digi-bord te kunnen, omdat het systeem vast liep.

Of het bord liep niet vast, maar ineens was ik alles kwijt.
Ik voelde mij een kluns en was het ook.
De methodes waren ineens (?) ook zo anders.
De kinderen gelukkig niet.
Bijna niet.
De ADHD-er, de PDD NOS-er, het HSP kind, het hoogbegaafde- of minderbegaafde kind, ik kan er mee omgaan.
Nieuw was het kind dat al na 20 minuten zei: ‘ik ben moe….of ik vind er niets aan, of ik heb geen zin meer’.
Nieuw waren ook alle yells die ik na elke goede groepsprestatie moest geven.
Of punten in een bakje.

Ik vrees dat ik donkeroranje of zelfs rood zou scoren op de vaardigheidsmeter. (En diep in mijn hart denk ik….maar gaf ik dan al die jaren zo slecht les?)
Ik had moeite met het feit dat het nooit, echt nooit, meer stil was tijdens het werken, kinderen mogen namelijk nu altijd overleggen. (En daar is niets mis mee!)
En iedereen liep maar in en uit het lokaal, kwam kinderen halen of brengen. (Iedereen is welkom, maar het was zo onrustig.)
And last but not least: elke les begon met een spannend flitsend filmpje, ik hoefde weinig zelf meer te bedenken.

Kortom mijn oude lievelingsjas viel uit elkaar, langzaam dat wel.
Het maakte niet uit dat mijn collega’s aangaven dat het nog prima stond, die jas.
Het maakte ook niet meer uit dat de kinderen mijn jas prachtig vonden.
Of ouders.

Mijn jas, mijn lievelingsjas is versleten.
En na 30 jaar (op 2 1/2 maand na) wordt het tijd dat ik afscheid neem van mijn jas.
Per 1 januari 2018 ben ik niet meer in dienst bij Openbaar Onderwijs Groningen.
Natuurlijk blijf ik op school komen om voor te lezen aan alle kleuters.
Maar dan als gast…met zonder jas.

Hester van der Paauw
Onderwijsconsulent voor Woonwagen- Roma- en Sintikinderen 0-12 jaar

* Ik wil graag Openbaar Onderwijs Groningen bedanken voor die prachtige jaren, (het is omgevlogen), ik heb met volle teugen genoten en vol verwachting en met tintelend gevoel begin ik bij het WIJ Groningen.

Ondertekening nieuwe uitdaging. (check…zakdoekje)

 

Een Helpdesk Jr. in Delft…

Leraren zijn fijne en belangrijke mensen. Net als directeuren en bestuurders en… ouders, kortom al die grote mensen die zich dagelijks bezighouden met onderwijs en opvoeden. Maar als ik even eerlijk mag zijn: kinderen zijn toch het leukste van allemaal. Als onderwijsadviseur werk ik maar af en toe met kinderen. Altijd leerzaam, vaak leuk en dankbaar om te doen.

Zo was ik op 26 oktober te gast op het Stanislas College in Delft. Op deze middelbare school verzorg ik nu ruim twee jaar trainingen over de didactische inzet van ict voor verschillende teams en een groep ‘digitale kartrekkers’ vanuit de vaksecties. De school is onlangs aan de slag gegaan met onderwijs, ondersteund door Chromebooks en de Google-omgeving voor educatieve instellingen. Erg wennen voor veel docenten, een beetje wennen voor de meeste leerlingen. Precies daarom stelde ik voor eens te onderzoeken of er leerlingen geïnteresseerd zouden zijn om een soort helpdesk te vormen. De schoolleiding plaatste een oproepje, waarna tot ieders verrassing zich ruim 60 leerlingen aanmeldden.

Voor de aangemelde leerlingen verzorgde ik met een docent van de school een kick off, bestaande uit een introductie op het concept Helpdesk Jr. en een workshop. In twee groepen gingen de leerlingen aan de slag met het beantwoorden van voorbeeldvragen, met het maken van een opzet voor een FAQ, een website en een ticketing-systeem waarin vragen digitaal geregistreerd worden. Na mijn (korte) instructie duurde het niet lang of twee jongens lieten me trots zien hoe ze samenwerkten, elk op hun eigen laptop, aan een gezamenlijke website in Google Sites. Een andere leerling legde me uit hoe je de processen kunt monitoren die op een Chromebook draaien. Een meisje vroeg of ze even een rustig plekje mocht opzoeken om een uitlegfilmpje op te nemen bij een voorbeeldvraag. Zo kwamen er meer vragen, veel vragen. Niet ‘Wat moet ik nou doen? of ‘ Is het al tijd?’. Wel: ‘Wanneer gaan we echt beginnen?’ en ‘Mogen we ook computers repareren?’ In een Google Classroom deelden de leerlingen hun ideeën en halffabrikaten. Uit alles sprak betrokkenheid en het plezier van aangesproken worden op je competenties. Zestig pubers op ‘aan’, op school.

In 2018 maken de leerlingen de volgende stap. Ze gaan dan daadwerkelijk aan de slag om hun leraren en medeleerlingen te helpen met al hun ict-vragen.

Erno Mijland

Erno Mijland is senior onderwijsadviseur bij Innofun in Venlo. Hij verzorgt lezingen en trainingen, schrijft en adviseert leraren en directies die hun onderwijs op een 21e eeuwse manier willen vormgeven. Het concept Helpdesk Jr. is ontwikkeld met ondersteuning van Samsung en wordt ook ingevuld op College Den Hulster in Venlo en SG de Keyzer in Goirle.

Die plek waar de magic happens

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn onderwijsmoment van 2016. Wat lijkt dat allemaal al weer lang geleden! Wat is er in het afgelopen jaar veel gebeurd! Ik heb moeite met het kiezen van 1 echt onderwijsmoment, er is niet echt één situatie die te vangen is.

Ik kies voor dit onderwijsmoment van 2017 voor een locatie, namelijk net buiten mijn comfortzone, je weet wel, die plek waar de magic happens!

Het afgelopen jaar heb ik me veel buiten mijn comfortzone begeven, ik heb trainingen gegeven aan collega docenten, was keynote speaker en vertelde in 3 minuten mijn showcase, zowel in het Nederlands als in het Engels.

Ik weet niet hoe jou comfortzone eruit ziet maar de mijne is lekker cosy, lekker warm en knus. Het is een ruimte met veel ramen en veel inspirerende quotes die me soms verleiden om de deur van mijn comfortzone eens open te zetten en mijn neus buiten de deur te steken.

Buiten is het helemaal niet zo koud en guur als ik had gedacht. De zon schijnt er zelfs een beetje, er waait een fris windje en er klinkt een muziekje net om de hoek van mijn comfortzone, het klinkt heel aanlokkelijk…..stapje voor stapje verlaat ik stiekem mijn holletje.

Wonderlijk genoeg voel ik me best vertrouwd! Ik besluit mijn holletje uit te breiden met een tuin, lekker ruim, veel frisse lucht! Maar wel een stevig hek eromheen….stel je voor….daar buiten is het eng!

Maar ook dat lijkt wel mee te vallen! Door het hek heen zie ik telkens mensen lopen, sommige komen vragen of ik mee ga iets leuks doen…..eerst bedenk ik nog wat smoezen maar al snel besluit ik ook het hek open te zetten en ver buiten mijn comfortzone te treden. Ik kan het jullie allemaal aanraden! Dit is echt de plek waar de magie is! Je hebt niet alles zelf in de hand en soms kun je weleens struikelen en loop je een schaafwond op maar je bent snel weer terug op honk en misschien is dat niet eens nodig want een comfortzone is niet altijd een locatie of de mensen om je heen, je kunt je eigen comfortzone zijn!

Ik blijf het komende jaar op zoek naar de magie buiten mijn comfortzone, neem wat magie mee terug en deel dat graag met wie er maar op zoek is naar magie! Ik wens jullie allen veel stapjes of grote passen buiten je comfortzone! Geniet ervan!

Rhea Flohr

Van nood naar vette winst

“Er is gebeld voor je.”
“Voor mij?” Ik kijk Els, de management secretaresse van de algemeen directeur, wat glazig aan. Ik was op weg naar de uitgang van het bestuursbureau na een ochtend vergaderen met de schoolleiders van mijn stichting. Op weg naar school maar nu dus even tot stilstand gebracht.

“Ja.”, zegt ze dan. “Ze heeft ook al naar de school gebeld. Ze dacht dat je daar nog wel zou werken. De huidige schoolleider heeft haar geadviseerd om maar naar het bestuursbureau te bellen. Ze wilde niet zomaar je telefoonnummer geven.”
“Nou dat moet dan wel heel belangrijk zijn geweest, kan vast niet veel goeds betekenen.”, antwoord ik wat cynisch. “Nou daar zou ik maar niet zo zeker van zijn. Ze belt om te vertellen hoe het met haar en haar zoon gaat en ze wil je bedanken. Je hebt veel voor haar betekend.”

De glazigheid in mijn blik veranderde nu in oprechte verbazing. Wie zou dat geweest kunnen zijn. Ik was inmiddels al bijna drie jaar weg bij mijn toenmalige school. Els noemt een naam die ik niet meteen herken. Als ze echter de naam van haar zoon Boris noemt, schieten de herinneringen aan dat schooljaar, nu zo’n jaar of vijf geleden, meteen door mijn hoofd. De vele gesprekken met moeder en met externe hulpverlening kan ik meteen weer voor me halen.

Zelden had ik een moeder zo zien vechten voor haar kind. Een vechtscheiding bracht haar aan de financiële afgrond en een huisuitzetting lag op de loer. Een slechte communicatie met de vader van Boris die in moeders ogen het belang van hun zoon niet op de eerste plek had. De verwijten vlogen over tafel en men kon niet tot een oplossing komen. De jongen had het er moeilijk mee en hij kwam bij ons op school omdat moeder haar auto wegens geldgebrek moest verkopen en de ‘oude’ school voor haar per fiets te ver weg was. Onze school was dichterbij en dus kwam hij halverwege het jaar in groep 5.

Een hele creatieve en intelligente jongen die niet tot leren en werken kwam. De onrust thuis en de moeizame relatie tussen beide ouders, maakten hem druk en ongeconcentreerd. Hij presteerde duidelijk onder zijn niveau, maar moeder bleef maar zeggen dat het allemaal wel goed kwam. Als eerst de rust maar weergekeerd was.

Zij geloofde in hem en in haar eigen kracht om de situatie ten goede te keren. Ik wilde het wel geloven maar zag het gedrag en de leerprestaties verslechteren en vond het onze verantwoordelijkheid om in gesprek te blijven en te zoeken naar goede ondersteuning.

Op de een af andere manier was er een klik tussen ons, durfde ze me in vertrouwen te nemen en kon ik ook op die manier proberen om soms wat bij te sturen of haar op een ander spoor te zetten. Ze kwam dikwijls de voortgang van het scheidingstraject met me ‘delen’. Het kostte veel tijd maar het was nodig omdat we het welbevinden van Boris voorop hadden staan. Ik opperde dat Boris iemand nodig had om mee te praten. Hij liep ook vast en zat niet lekker in zijn vel. Het loyaliteitsconflict t.o.v. beide ouders was voor hem heel ingewikkeld. De begeleiding voor Boris werd gestart en ook vader werd door mij op zijn verantwoordelijkheden gewezen. Een traag proces met heel veel spanningen en keuzes die dikwijls niet de mijne zouden zijn geweest.

En dan is het de vrijdag voor de zomervakantie als Sophie, de moeder van Boris, opnieuw mijn kantoor instapt. Even denk ik nog dat ze komt vertellen dat het huis toch niet verkocht wordt en ze in de vakantie er in ieder geval kan blijven wonen. Niets is minder waar. Ze komt melden dat ze vertrekt en dat ze me niet kan vertellen waarheen. Ik ben met stomheid geslagen en ook geïrriteerd. Ik zeg haar dat ze dat niet zomaar kan doen. Waar gaan ze heen en naar welke school? Weer een verandering voor Boris die net vriendjes begon te krijgen. Zoveel onrust en zoveel onduidelijkheden. Zij was het die nu heel rustig sprak. Er was geen andere oplossing, ze had het idee dat vader snode plannen had en geen haar op haar hoofd die er over dacht om de moeder-zoon relatie op het spel te zetten. Ze zou zich wel weer melden zodra er duidelijkheid over huisvesting en woonplaats was. Ze moest en had geen keus. Ik wist dat ze woord zou houden en dat ze zich weer zou melden. Ik was echter onrustig en begreep niet dat mensen zo’n puinhoop van hun leven konden maken. Even zei ik dat ik dit wel moest melden bij leerplicht als ik de eerste week niets van haar hoorde, maar ze drukte me op het hart dat dit niet nodig zou zijn.

“Vertrouw me, ik ga de toekomst voor Boris en mij ‘mooier’ maken.”

Ze pakte me vast en kuste me op beide wangen. “Dank je wel Karin. Je hoort van me.”

En zo geschiedde. Een school uit een stad in het midden van het land nam na de vakantie contact op voor informatie. Moeder had gevraagd om een warme overdracht en naast het gebruikelijke onderwijskundige rapport en de gegevens uit het leerlingvolgsysteem, had ik een gesprek van zo’n half uur over de zorgelijke situatie van moeder en kind.

En nu vijf jaar later is Sophie op zoek naar mij. Ze wil vertellen hoe het met haar gaat. Als ik op school terug ben en mijn Outlook open, tref ik een uitgebreide mail met een update. Ze hebben inmiddels goede huisvesting gevonden en wonen in haar geboorteplaats Amsterdam. Het contact met vader is hersteld, Boris sport op hoog niveau en zit op het VWO. Zij heeft werk waarbij ze haar opgedane ervaringen in haar privéleven gebruikt om andere mensen te helpen. Ze zijn gelukkig en zien de toekomst weer optimistisch tegemoet.

In haar mail bedankt ze me voor de goede begeleiding. Ze eindigt haar mail met:

“Van nood naar vette winst en jouw loyaliteit destijds wordt door mij niet vergeten en nog steeds gewaardeerd . Zo ook je humor. Weet zeker dat wij nog eens een kopje koffie drinken.”

Groet Sophie.

Even slik ik het brok in mijn keel weg als ik wat onderuit zak in mijn bureaustoel. Wat gaaf en wat is dit belangrijk. Hoe fijn zou het zijn als we van ouders wat vaker een update zouden krijgen van kinderen die van school wisselen. Juist deze kinderen die extra zorg of ondersteuning nodig hadden. Waar je zowel met ouders als met de kinderen een hele ingewikkelde en fragiele relatie opbouwt. Een overstap naar speciaal onderwijs, een verhuizing na een scheiding, een uithuisplaatsing na vermoeden van kindermishandeling of bewijs hiervan. Dit zijn de leerlingen waar intern begeleiders, leraren maar ook een schoolleider soms heel slecht van slapen. Het zijn toch juist deze ouders en leerlingen waar veel aandacht en tijd naar toe gaan. Zo’n leerling waarvan je na schooltijd tegen elkaar zegt:”Ik zou willen dat ik hem/haar onder mijn arm mee naar huis kon nemen om hem/haar liefde, aandacht, veiligheid of rust te geven.” We kennen ze in het onderwijs allemaal wel.

Ze verdwijnen dikwijls maar ze zijn niet vergeten.

Bedankt Sophie. Ik ben zo blij met je terugkoppeling.
Dat je een voorbeeld voor velen mag zijn.

Karin Donkers
Leraar/schoolleider/kwartiermaker
Edublogger en lid Bloggerscollectief HetKind

Het niet-bestaande moment

Mijn onderwijsmoment van 2017 is een moment dat er niet was, een non-moment dus., maar dat zich wel afspeelde in mijn hoofd.

Op 1 januari ging ik met pensioen, tegen mijn zin. De eerste tijd overheerste het vakantiegevoel, niet dat van de korte vakanties, maar dat van de zomervakantie. En het besef drong langzaam door dat er aan die vakantie geen eind ging komen. Ondertussen was thuis het besluit gevallen om te verhuizen en als gepensioneerde had ik alle tijd om de verkennende bezoeken te brengen aan de huizen die we samen uitgezocht hadden. Een bijkomend effect was dat mijn topografische kennis van Nederland vergroot werd, want van bijv. Zwartemeer had ik echt nog nooit gehoord. Een bijzondere plek in Nederland trouwens, dat Zwartemeer.

Uiteindelijk viel de keuze op een huis in Drenthe en de verhuisdatum zou eind juni zijn. De voorbereidingen en wat andere besognes, waaronder de inburgering, vergden veel aandacht.

En toen werd het half augustus. Berichten over aflopende vakanties en beginnende scholen raakten een snaar bij mij. Dit gold allemaal niet meer voor mij! Ik was jaloers op alle collega’s die weer aan de slag gingen met hun leerlingen. Dat wilde ik ook! Ik miste die etters en lieverds, ik miste het werken in de keuken, het geluid van de pannen op de kachel, het gezoef van de messen op de snijplanken. En vooral de interactie met leerlingen op weg naar een doel. Ik besefte dat dat moment niet meer zou komen, een non-moment.

Ik realiseerde me ook hoe belangrijk onderwijs voor mij is geweest en eigenlijk nog is. Maar ik moet accepteren dat de realiteit is wat ie is.

Paul Laaper

Juf, geef jij ook een spreekbeurt?

Op Twitter zag ik meerdere malen de oproep voorbijkomen om jouw onderwijsmoment van 2017 te delen. Meteen dacht ik “Leuk! Doen!” en tegelijkertijd leek het onmogelijk om één moment te kiezen.

Ik geef nu 17,5 jaar fulltime les aan groep 8. Sommige mensen zeggen dat het tijd is om je verder te ontwikkelen als je al zo lang hetzelfde doet.

Ik ben van mening dat je je ook heel goed kan ontwikkelen, ondanks dat je jaren leerkracht bent in dezelfde groep, op dezelfde school, zelfs in hetzelfde lokaal ☺ Dat probeer ik in ieder geval wel. Ieder jaar leer ik meer en ontwikkel ik me op andere vlakken. Ik leer vooral veel door open te staan voor initiatieven van mijn leerlingen.

Daarom heb ik dit als mijn onderwijsmoment gekozen:
Nadat de tweede spreekbeurtronde was aangekondigd, vroeg een leerling aan mij: “Juf, geef jij ook een spreekbeurt?”
Mijn antwoord was: ”Daar heb ik nooit over nagedacht. Lijkt dat jullie leuk?”
De kinderen waren unaniem: “JA!”.
En ze hadden ook al een onderwerp: Die Sendung mit der Maus.

Zogezegd, zo gedaan. Ik had er zin in. Het onderwerp is een van mijn grote hobby’s. Ik ging meteen op zoek naar informatie en verzamelde al mijn “Maus-spullen”, thuis en op school.
Ik heb er veel van geleerd: Wanneer Die Sendung mit der Maus is ontstaan, wie het tv-programma heeft bedacht, wie de officiële tekenaar is …

Maar ook: wat komt er kijken bij het maken van een spreekbeurt in 2017? Welke bronnen gebruik ik, wat doe ik als twee sites tegengestelde informatie geven. Hoeveel en welke effecten gebruik ik in mijn PowerPointpresentatie?
Die problemen had ik in 1986 niet ☺
Maar bovendien: waarom ben ik ineens zo zenuwachtig? Wat zullen ze na mijn spreekbeurt zeggen?

De dag van de spreekbeurt brak aan. Twee leerlingen mochten mij in de pauze helpen met alle spullen klaarzetten.


Natuurlijk mochten de kindertekeningen die ik dat jaar had gekregen niet ontbreken ☺


De spreekbeurt verliep goed. Nadat de eerste zenuwen achter de rug waren, kreeg ik er echt plezier in.

Na afloop kreeg ik applaus en een mooie beoordeling ☺
Eén leerling wees op alle spullen en vroeg: ”Wat vindt jouw man daar eigenlijk van?”

Femke Bosmans, leerkracht groep 8

Bijzonder onderwijsmoment van 2017

Onderwijskoppen.nl vraagt om het meest bijzondere moment van 2017 in het onderwijs. Dat vraagt nogal wat denk- en zoekwerk. Want wat is het meest bijzondere moment? Ik neem u mee in dit afgelopen jaar waar verschillende momenten bijzonder zijn, maar er uiteindelijk één zal uitspringen.

Het graafwerk kan beginnen. Het start met de nieuwsjaarsreceptie die in mijn gedachte voorbij komt met alle personeelsleden van de stichting. Mooi moment om iedereen weer heelhuids terug te zien, klaar om een nieuw jaar te starten. Verschillende fijne contactenmoment en elkaar al zoenend het mooiste te wensen. Ik ken (nog) niet iedereen, maar het is een mooi en warm moment.

Op school doen we hetzelfde met de teamleden en groeten de leerlingen bij binnenkomst met hun nieuwjaarswens. Ook dat zijn leuke momenten, zeker uit de mond van hele jonge leerlingen.

Er wordt bekend dat de administratief medewerkster afscheid gaat nemen, anderen naar onze school willen of een wijziging in hun betrekkingsomvang willen. Twee collega’s die zwanger zijn. De raderen van de formatie gaan draaien.

De formatie begint spannend te worden, want met een leerlingaantal dat gestaag groeit en er groepen van 35 ontstaan, zullen er combinaties gemaakt moeten worden. Wie gaat dat doen? Hoe informeren we de ouders? Het is een goede samenwerking met de MR van de school, die meeloopt in ons proces. Waardevolle momenten.

We krijgen een leerling met het syndroom van Down op school. De voorbereidingen zijn getroffen en de jonge 4-jarige leerling kan starten in groep 1/2. Ze wordt opgenomen door de juffen en meesters en niet minder door de leerlingen van de groep. De leerling geniet. Opnieuw een mooi moment.

Een andere leerling met een arrangement krijgt nieuwe aanpassingen, een aangepaste tafel met magneten en zelfs een eigen gele fiets om het buitenspelen aanzienlijk te verbeteren. Zo’n blij gezicht, zo’n vooruitgang in de ontwikkeling. Een prachtig moment om van te genieten.

Er zijn ook momenten waarvan je wenst dat die anders zouden zijn gegaan. Het zijn leerzame momenten.

De groepsverdeling vlak voor de zomervakantie is een spannend moment. Zeker als er ook twee zwangere collega’s vervangen moeten worden. Voor de leerkrachten mooie momenten, voor de school een uitdaging, zeker gezien de moeizame vervangingen. Hetzelfde geldt voor ziektevervangingen. Mooie en bijzondere gesprekken met verschillende kandidaten.

Als er een nieuw schooljaar start en alles goed en wel bezig is zijn er nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen wat ook weer bijzondere momenten oplevert.

Deskundigheidsbevordering dient zich aan. De cursus flitsbezoeken, de masterclasses van Nieuwsbegrip, de studie van twee leerkrachten, de opleiding hoogbegaafdenspecialist van twee andere leerkrachten, het interventieprogramma voor lezen bij jonge leerlingen, stuk voor stuk inspirerende momenten om verder te ontwikkelen. Dat geldt ook voor de school, waarin we gestart zijn met een nieuwe zaakvakken methode waarin we onderzoekend en ontwerpend leren willen ontdekken. Voor leerkrachten is dit een boeiende zoektocht.

De differentiatie die globaal in drie groepen verdeeld wordt, gaat vaak nog een stapje verder, sommige leerlingen passen niet in die drie niveaus en hebben extra aanpassing naar benden of naar boven nodig. Je wilt zo graag dat iedere leerling leert en een stapje verder komt. Dat heeft de leerkracht, die dit allemaal zelf maar even regelt, er echt voor over. Het zijn kanjers!

De impact van de POinactie op het team was er een die bijna wat verdeeldheid had gezaaid. Toch hebben we dit zo kunnen draaien, dat iedereen hierin zijn eigen keuze heeft mogen maken. De film “Wonder” heeft emotionele momenten opgeleverd. Ik moest in ieder geval wel een traantje wegpinken.

Wanneer je merkt dat de betrokkenheid van leerlingen meer en meer geborgd wordt, de instructie goed gegeven wordt, de samenwerking binnen het team goed loopt, ook al is het geven van feedback helemaal niet altijd makkelijk, we open staan voor elkaar en er daardoor een open sfeer heerst waarin we samen school zijn en samen staan voor goed onderwijs, dan heb ik (denk ik) de kern van het onderwijs van dit jaar goed samengevat.

Het mooiste moment is niet één moment, of misschien het moment waarop ik realiseerde wat voor geweldig team hier staat. Dat collega’s zelf regulerend worden, omdat ik (o.a.) zelf heb leren loslaten. Een tip over een boek met effectief rekenonderwijs en dit boek wordt aangeschaft en uitgeprobeerd. De intern begeleider die de gesprekken en analyses zelf gaat uitzetten en uitvoeren. Als er door twee bouwcoördinatoren een kerstattentie voor het team wordt geregeld, zonder dat ik dit zelfs maar hoef aan te geven, dát is een mooi moment, waarop je merkt hoe goed wij voor elkaar zorgen in het onderwijs en hoe het onderwijs steeds beter kan worden, omdat we zelf vooruit willen. Dit alles komt samen in het woord verbinding, waarin we kijken en luisteren naar elkaar. Hoe kunnen we dit beter doen? Hoe kunnen we leren van hetgeen we hebben uitgevoerd? Hoe kunnen we leren van elkaar? Hoe kunnen we leren reflecteren? Die verbinding is de klik die je nodig hebt om met inspiratie dit vak te kunnen uitvoeren voor al die gave leerlingen op onze school. Dat is een heel groot moment in het onderwijs van 2017.

Hanneke de Frel
Directeur CBS Prinses Máxima
Berkel en Rodenrijs.

Volwassen

Zo mooi! Wat ik meemaakte gister met een leerling van mij. Deze leerling was enkele weken geleden uit de les gestuurd bij biologie en weigerde verder nog iets op te lossen of te proberen terug in de les te mogen. Zelfs de coördinator was erbij gehaald, omdat een oplossing ver te zoeken was.

Eigenlijk was ik stomverbaasd over dat hele gedoe, want ik denk dat het een ontzettend positieve fijne knul is, die best wel eerlijk naar zichzelf kan kijken. Maar ik heb me er niet te druk over gemaakt. Hij kwam keurig bij mij zitten tijdens de bio uren, ook als deze aan het begin van de dag vielen en was ijverig aan het werk met zijn biologie.

Woensdag spraken we over de verkiezingen en stemmen. Hij was trots dat hij mocht stemmen en pestte mij dat hij PVV zou gaan stemmen. Na mijn verbaasd verontwaardigde reactie, gaf hij lachend aan dat hij genoten had van het gevecht tussen Rutte en Wilders op tv. Maar dat hij niet van plan was om op één van deze kinderachtige figuren te stemmen.

Donderdag hadden we het erover wat we gestemd hadden. En een tijdje later komt hij bij mijn bureau staan. ‘Mevrouw ik heb eens nagedacht’. ‘Ik mocht stemmen en voelde me heel volwassen’. ‘Ik dacht als ik echt volwassen ben, dan los ik het ook zelf op met de bio docent’. ‘Dus ik heb een afspraak het 6e uur met hem, dan gaan we in gesprek’.
Ergens in de loop van dat 6e uur stond hij weer bij m’n bureau: ‘Mevrouw opgelost hoor!’ ‘Nu heb ik me tenminste gedragen als een volwassen iemand die ook stemrecht heeft’.

Ik heb met een lach gereageerd en hem de hand geschud, aangevend dat ik blij was dat dat ook weer opgelost was. Stiekem moest ik snel even knipperen met m’n ogen om geen traan te laten zien. Is dit nou een vmbo basis leerling, het laagste niveau van het vmbo?
Nee, dit is gewoon een ontzettende stemgerechtigde kanjer!

Michelle Blom
innovator en organisatieadviseur